KTCC가 방콕포스트에 특별히 소개되었습니다

제 목 : KTCC가 방콕포스트에 특별히 소개되었습니다!!!
작성일 : 2005.02.18

KTCC가 2월 17일 태국의 유력 영자일간지 방콕포스트를 장식했습니다.
이 기사는 지난달 방콕포스트의 피라왓 기자가 내한, `겨울연가'의 촬영지로 유명한 남이섬과, 강원도. 속초, 용평 등 한국의 유명관광지를 두루 둘러보고 기자의 시각에서 쓴 장문의 여행기사입니다.

피라왓기자의 취재는 통역사인 본사 방콕법인장이 특별 안내를 맡았으며, 기사는 홍이사의 여행 동선과 궤적을 쫒는 독특한 형식으로 구성됐습니다.

방콕 포스트 기자는 남이섬에서 `겨울연가'의 배용준과 최지우가 준상과 유진으로 분해 첫 키스를 나눴던 곳에 대한 묘사와 활력넘치는 서울의 거리등을 매우 사실적으로 표현해 냈습니다.

또 한국의 스키장, 겨울낚시, 생선회에 대한 느낌도 정감나게 그렸습니다.
또 기사 말미에는 한국여행을 희망하는 태국인들을 위해 KTCC 방콕법인의 전화번호까지 게재하는 독자서비스를 잊지 않았습니다.

이곳 홈피를 방문하는 KTCC의 고객들을 위해 2월 17일자 방콕포스트 전문을 그대로 소개합니다.

감사합니다.

KOREAN WONDERLAND
http://www.bangkokpost.com/

The breathtaking vista from the mountain peak in Yongpyeong Resort.
There's more to Korea than kimchi and romantic TV shows

Story and photos by PEERAWAT JARIYASOMBAT

Amidst the country's remarkably fast-paced technological development, South Korea remains surprisingly dedicated to maintain its cute and romantic side.


Impressive view on Nami Island.
Koreans in red coats, like Santa's helpers, ring bells while jogging, trying to keep warm in the freezing winter breeze. In Chuncheons Myeong-dong, the shopping street, couples in love stroll romantically. They giggle, laugh and blissfully linger on the narrow street lined with beautiful shops.

After walking for a while, if you look carefully, you will notice the face of a man with glasses and a curl of brown hair beaming at you from various souvenirs such as key chains, postcards, neckties, posters, pillows and even from a pair of socks.

He is Bae Yong-joon, a Korean star who plays the lead in a romantic TV series called Winter Sonata. The series uses Gangwondo, a province in northeastern South Korea, as its backdrop, and Chunchoens Myeong-dong, is among the romantic locations that captivates its audience.

Safari staff in Everland
So, it is no surprise to find teenagers, and especially couples, walking around with cameras in hand, giggling while taking pictures of lamp posts.

For those who haven't seen the TV show _ including me _ it's a bit difficult to understand how romantic it is. But I got a good idea when I am taken to Nami Island.

Nami, a small island just 30 minutes drive from Chunchoens, is a centre for Winter Sonata fans. Its landscape is actually romantic enough to make you feel lonely if you venture there without your true love. The narrow roads on the island are lined with pines, Ginkgo trees, maples and redwoods, creating a truly romantic atmosphere. The view is simply beautiful and it makes all roads seem too short for those in love.

Hong Ji Hee, or Tukata, my Thai-speaking Korean guide, points to a sign saying "First Kiss", where lots of Korean girls stop. I learn later that Nami is an important location used in the series.


A sweet moment in Everland
The "Forest of Sweethearts" is where the main characters, Yujin and Jusang, have their first date. Their childish snow fights and awkward first kiss also took place here. After reading this I understand why so many people are taking photographs of empty paths, the freezing lake and seemingly empty scenes.

It was nice to see Korean people enjoying such romantic things.

Korea's landscape is truly beautiful, and this probably affects the minds of Korean people _ if you travel to the North, you will find generous people who enjoy life in the mountains, far from the pollution found elsewhere.

I travelled to the most northern tip of the country, to Hwachoen, the coldest town in South Korea, and found the people there preparing for a big festival: Fishing Mountain Trout.

When the Hwachoen River is frozen and the ice is over 40cm thick, people make holes in the ice and fish for the trout.

The extremely clean river means extremely clean and healthy trout, which in turn attract lots of fish lovers. While celebrating New Year Eve among various activities such as a parade, ice carving and winter games on the frozen river, visitors to Hwachoen love to eat the trout fresh. They just slice the fish very thinly, dip it in sauce, and chew.


Daepo market serves very fresh seafood from the East Sea.
Korean people believe ice is a symbol of good luck. Visiting the town during New Year will keep them lucky all year long.

Korea people love fishing. Along the lake and river, you will find many fishing resorts, which offer tiny private rafts the size of a bedroom, for fishermen to concentrate in fishing, in the tranquil privacy of nature.

Another major event for fish lovers in Korea is the Icefish Festival in Inje, a town in the centre of a very clean forest.

Each year, around one million tourists visit Lake Soyangho, which is frozen and is the main habitat of a tiny fish _ around 5 to 6cm. It lives in water below 6C and doesn't eat during the winter, hence its name: bing-eo, or "empty fish", and Koreans find the small fish simply delicious.

Having bing-eo fish is quite easy because you don't need a skilful chef to prepare it, as with sashimi. Even Tukata can do it. She just catches the fish with her chopsticks, dips it in the sauce and puts in her mouth.

"Umm ..." is the only sound heard _ the sound of pleasure indicating how delicious it is.


Anglers come for trout at Hwachoen.
I follow her lead and find the live fish is not smelly at all. Anyway, after two, I decide to stick to fried fish.

But our fish-eating adventure in Korea takes a new direction when we visit the Daepo market in a town called Sokcho, located by the East Sea. Restaurants along the road illuminate their fish tanks, showing the swimming squids, sea bass, mussels and gigantic size crab, some 50cm long. To make sure the customers can enjoy very fresh fish, they serve most dishes raw.

I come across a lady grabbing a swimming squid from the water. The squid tries to defend itself by preparing to spray the last of its defensive ink. Its body suddenly turns into a small balloon but it is too late _ a sharp knife cuts along its body before it can escape. The knife cuts off its eyes and then its parrot-bill mouth. All of this in five seconds.

Tukata leads me into a big restaurant, and of course, fish is the specialty. Koreans love fish and pride themselves on their sashimi. Tukata orders sashimi and it is served very quickly.

I put a thin piece of raw fish into my mouth with chopsticks, appreciating the sweetness of the fresh fish. The fish is sliced to a film thin and arranged on glass noodles decorated with the head and tail of the fish.

I put the second piece of raw fish into my mouth and notice the fish's head, whose flesh I am chewing, is still trying to breathe.

Some great chefs can even cut the fish and release it back into the water, where it swims away, Tukata explains while my jaw drops.

Tukata enjoys the fish a lot, and the restaurant owner offers her another specialty. He grasps a small octopus, the size of his palm, and holds a sharp knife in his other hand.

Koreans believe that eating raw octopus makes men healthier and women's skin more beautiful.

It is getting colder and colder outside. The temperature goes down a bit every day. For those from tropical countries, unusually low temperatures can cause real suffering. I have no idea how to cope with the freezing breeze, how to dress up in the clumsy clothes, should I drink as much water as usual and many other problems.

But when I come across with snow, these problems don't seem important at all.

Tukata takes me to the colourful world of Yongpyeong ski resort, which has 31 slopes and 15 ski lifts. The lively world of the resort makes me forget about the coldness for a while.

Yongpyeong is a place of activity. Teenagers, groups of friends, couples and young people come to relax and challenge themselves on the slopes.

Tukata manages to get me to take a short course for beginners, knowing that most Thai tourists would not hesitate to try. Snow is always something delightful for Thai people.

After 30 minutes of lessons, I manage to get up a slope, not heeding warnings that beginners should practise in a limited space at first.

I slowly ski down, trying to limit my speed and avoid other people. Like your first driving experience, skiing is exciting and thrilling, particularly when you keep going faster and faster ... and before you crash.

Tukata leads me to another world of snow and ice at Vivaldi Park, another ski resort. After countless falls and lots of bruises, I find this lively ski resort has other icy attractions.

The Ice Sculpture Festival is a unique exhibition packed with ice carvings _ over 400 of them, including sculptures and world famous buildings. Children love the exhibition and play hide and seek among the ice carvings.

However, I find the world of snow and ice just a temporary pleasure.

After a while my running nose and cold feet make me hesitate.

After days in the snow and ice, I finally realise that a warmer world is much easier.

We happily leave the white snow and the chilling ice world to enjoy an easy trip in a amusement park called Everland. No ordinary amusement park, it is actually a huge theme park with three main areas: Festival World, Caribbean Bay and Speedway.

Festival World is a western-themed park where children can see real western performers in various shows such as the American Adventure. Caribbean Bay is a big water park with a wave pool, and Speedway is a race track for motorists.

There is also a small zoo with lions, tigers and big bears to add excitement to the safari park.

The park is a great place with something for everyone to enjoy. Children are excited by the colourful setting while teenagers love the thrill of the exciting rides. It is also a great place to see how Korean people enjoy life.

I notice girls in the latest fashions with weird hairstyles and mini-skirts, boys with extra-long scarfs that reach to their knees, couples being romantic and the smiling staff tirelessly waving to everyone. Big smiles are all over this huge theme park.

Anyway, though this setting is totally different to other places in Korea, it has one thing in common with most: the gift shops have pictures and souvenirs of the series Winter Sonata.

Source : http://www.k-tcc.com/sub_bbs_04_view.htm?page=5&num=93&no=11754&searchname=&t_searchstring=




เกาะนามิ ตั้งอยู่ใน เมืองชุนชอน จังหวัดคังวอน เป็นเกาะกลางแม่น้ำ มีรูปร่างเหมือนใบไม้ลอยน้ำ เป็นเกาะสำหรับคู่รัก ที่มีไฮไลต์อยู่ที่ถนนสองฟากเป็นต้นสนสูงทอดแนวยาว ให้ความรู้สึกสุดโรแมนติก อีกทั้งยังมีศูนย์นิทรรศการจัดแสดงรายละเอียดสถานที่ถ่ายทำละคร นอกจากนี้ยังศูนย์นิทรรศการจัดแสดงรายละเอียดสถานที่ถ่ายทำละคร และบนเกาะนี้ยังมีกิจกรรมสนุก ๆ เช่น ขี่จักรยาน สกีน้ำ พายเรือ สนามเด็กเล่น สนามฟุตบอล สนามเทนนิส สระว่ายน้ำ เล่นเลื่อนหิมะ และชม ฟาร์มนกกระจอกเทศ ห่างจากกรุงโซล เพียง 63 กิโลเมตร ณ ที่แห่งนี้ท่านสามารถคารวะ สุสานนายพลนามิ ซึ่งเป็นเจ้าของเกาะ เช่าจักรยานเที่ยวรอบเกาะ ดื่มด่ำกับธรรมชาติ แมกไม้ ทิวสน ต้นเกาลัด และถ่ายรูปคู่กับรูปปั้นพระเอกนางเอกของละครเรื่อง Winter Love Song
ความเป็นมาของเกาะนามิ
เกาะนามิซัม (Namiseom) หรือนามิโด ( Namido Island ) เป็นเกาะที่เกิดจากการสร้างเขื่อนชองเปียง (Cheongpyeong) กั้นแม่น้ำ Bukhan ชื่อของเกาะถูกตั้งขึ้นตามชื่อของนายพลนามิ ซึ่งเป็นนายทหารที่มีชื่อเสียงมากในสมัยราชวงศ์โชซอน
ตามรอย Winter love song (Winter Sonata)

ตั้งแต่ละครเรื่องนี้ได้ฉายทางโทรทัศน์เกาะนามิแห่งนี้ก็ดังเป็นพลุแตกเลยไม่ใช่แค่ดังในประเทศเท่านั้นแต่ดังข้ามประเทศกันเลย จนทำให้มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวกันอย่างไม่ขาดสาย

: มุมสุดฮิต



ถัดไปไม่ไกลมากจากศูนย์กลางของเกาะ ก็จะมาร้านอาหารแบบคาเฟ่ให้นั่งพักจิบกาแฟด้วย โดยมีชื่อว่า Winter Sonata Cafe’

นอกจากสถานที่แห่งนี้จะได้สัมผัสสถานที่ถ่ายทำละครแล้วยังสถานที่สำหรับจัดนิทรรสการเวลามีงานแสดงหรือโชว์ผลงานศิลปะด้วย ส่วนอีกด้านหนึ่งของเกาะก็จะเป็นส่วนจัดกิจกรรมต่างๆ อย่างเช่น เรือถีบ สกีน้ำเป็นต้น

http://pirun.ku.ac.th/

Japanese Women Catch the 'Korean Wave'

Japanese Women Catch the 'Korean Wave'
By Anthony Faiola
Washington Post Foreign Service
Thursday, August 31, 2006; Page A01

TOKYO -- Thin and gorgeous in a slinky black dress, Mikimoto pearls and a low-slung diamond Tiffany pendant, 26-year-old Kazumi Yoshimura already has looks, cash and accessories. There's only one more thing this single Japanese woman says she needs to find eternal bliss -- a Korean man.

She may just have to take a number and get in line. In recent years, the wild success of male celebrities from South Korea -- sensitive men but totally ripped -- has redefined what Asian women want, from Bangkok to Beijing, from Taipei to Tokyo. Gone are the martial arts movie heroes and the stereotypical macho men of mainstream Asian television. Today, South Korea's trend-setting screen stars and singers dictate everything from what hair gels people use in Vietnam to what jeans are bought in China.

Yet for thousands of smitten Japanese women like Yoshimura, collecting the odd poster or DVD is no longer enough. They've set their sights far higher -- settling for nothing less than a real Seoulmate.

The lovelorn Yoshimura signed up last year with Rakuen Korea, a Japanese-Korean matchmaking service, to find her own Korean bachelor. And she is hardly alone. More than 6,400 female clients have signed up with the company, which says its popularity has skyrocketed since 2004, when "Winter Sonata" became the first of many hot Korean television dramas to hit Japan. Even in Shinjuku ni-chome, Tokyo's biggest gay district, niche bars with names such as Seoul Man have sprouted like sprigs of ginseng in a Pusan autumn.

"South Koreans are so sweet and romantic -- not at all like Japanese guys, who never say 'I love you,' " Yoshimura said as she waited for her blind date, a single Korean man, in the 50th-floor bar of a chic Tokyo skyscraper. A telephone operator who lives with her parents in Hiroshima, she has spent thousands of dollars on her quest for a Korean husband, flying to Seoul 10 times in the past two years and bullet-training to Tokyo for seven blind dates with Korean men.

So far, though, she hasn't found the one she's looking for.

"Maybe I'm living in a fantasy world," she said, pouting her blood-red lips. "Maybe I'm looking for the TV stars I can't really have. But we are all allowed a dream, aren't we?"

In part, the new allure of Korean men can be traced to a larger phenomenon known as the "Korean Wave," a term coined a few years ago by Beijing journalists startled by the growing popularity of South Koreans and South Korean goods in China. Now, the craze for all things Korean has spread across Asia, driving regional sales of everything from cars to kimchi.

Meanwhile, the number of foreign tourists traveling to South Korea leapt from 2.8 million in 2003 to 3.7 million in 2004. The bulk of the growth, South Korean tourism officials say, stemmed from Korean Wave-loving Asian women. Partial statistics for 2005 indicate the feminine tide has not yet let up.

For the South Koreans -- who have long suffered discrimination in Japan and who have hardly been known as sex symbols -- it all comes as something of a shock.



Korean male celebrities are now among the highest-paid actors outside Hollywood. According to the South Korean media, "Winter Sonata" star Bae Yong Jun -- whose character stood by his first love through 10 years of car accidents and amnesia -- is now charging $5 million a film, the steepest price anywhere in Asia. In a few short years, Bae is said to have accumulated a merchandising and acting-fee empire worth an estimated $100 million. At least nine other Korean male stars earn more than $10 million a year, according to a list published in June by the Seoul-based Sports Hankook newspaper.

In Seoul, the neon-lit streets are mobbed these days by visiting Asian women, many sporting rhinestone-studded T-shirts emblazoned with images of their favorite Korean stars. Some fans have been known to stake out famous eateries for hours in the hopes of catching a glimpse of their celluloid beaus.

"It's still a little hard to believe that it's gone this far," said tall, tanned Jang Dong Gun, now one of the highest-paid actors in Asia, during an interview in Seoul.

Jang said he was shocked when, during his first trip to Vietnam in 1998 to promote his new Korean TV drama, thousands of women mobbed his plane at the Hanoi airport and an armada of female fans on motor scooters chased his car all the way to his hotel.

In 2001, the Seoul-based manufacturer Daewoo Electronics hired him as its Vietnam spokesman. Over the past five years, the company said, its refrigerators' market share in Vietnam went from a blip to a robust 34 percent.

"If we can give them a little more joy in their life and show them another side of Korea, than I can only see that as a plus for us and them," he said.

In China, South Korean programs broadcast on government TV networks now account for more than all other foreign programs combined, including those from the United States and Japan, according to South Korean government statistics. Even in Mexico -- land of the telenovela -- a flock of local women stood outside South Korean President Roh Moo Hyun's hotel during a recent visit, holding placards with Korean stars' names. In the United States, the Seoul-based singer Rain played two sold-out nights at Madison Square Garden in 2005. Also last year, sinewy Daniel Dae Kim, the Korean-born actor from the hit show "Lost," was the only Asian to land a spot in People magazine's "Sexiest Men Alive" edition.

Entertainment industry leaders in Seoul credit the phenomenon to good marketing coupled with an uncanny response throughout Asia to the expressive nature of the South Koreans -- long dubbed the Italians of Asia. A hearty diet and two years of forced military duty, industry leaders and fans insist, have also made young South Korean men among the buffest in Asia. Most important, however, has been the South Korean entertainment industry's perfection of the strong, silent type on screen -- typically rich, kind men with coincidentally striking looks and a tendency to shower women with unconditional love.

"It's a type of character that doesn't exist much in Asian movies and television, and now it's what Asian women think Korean men are like," said Kim Ok Hyun, director of Star M, a major star management company in Seoul.

"But to tell you the truth," she said. "I still haven't met a real one who fits that description."

Though the Korean Wave hit Japan relatively late, washing ashore only within the past 24 to 36 months, the country has quickly become the largest market for Korean stars. Bae remains the biggest, but his supremacy is being challenged. Actor Kwon Sang Woo, for instance, is charging $200 for some seats at an upcoming "fan meeting" in Tokyo. Thousands of Japanese are scrambling for a chance to watch him play games with fans, chat and perform little song-and-dance numbers. Some tickets are going for as much as $500 on online auction sites.

Almost all the major Korean male stars have opened lucrative "official stores" in Tokyo. In the three-story boutique of Ryu Siwon, a baby-faced Korean actor-crooner who sings in phonetic Japanese for the local market, the top floor boasts a recreation of his living room, complete with a life-size, high-tech plastic model of Ryu lounging casually on a white leather sofa. It has become a meeting place of sorts for his Japanese fans, where a gaggle of women ages 17 to 61 sat and stared longingly at his statue on a recent afternoon.

Some call it a fad. But Yoshimura -- whose latest blind date turned out to be a slightly paunchy Korean computer programmer -- says she is nevertheless digging in her extraordinarily high heels for the long run.

"I intend to keep looking until I find the right one," she said.

Special correspondent Joohee Cho contributed to this report

Source : http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/08/30/AR2006083002985.html

อิทธิพลหนังและสื่อบันเทิง : ยุคโลกาภิวัฒน์

ที่มา " http://www.elearneasy.com "
ผู้เขียน : กนกกร ตัลยารักษ์ (มศว)
วันเสาร์ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2552

:: อิทธิพลหนังและสื่อบันเทิง

ในยุคโลกไร้พรมแดน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสินค้าและวัฒนธรรมข้ามพรมแดน ซึ่งทำให้เกิดการหลั่งไหลของสินค้าและวัฒนธรรมจากประเทศหนึ่งสู่ประเทศหนึ่ง หรือจากซีกโลกหนึ่งไปสู่อีกซีกโลกหนึ่งได้
กระแส “Americanization” ที่เคยเกิดขึ้นหลายสิบปีก่อน อาจกล่าวได้ว่าเป็นตัวอย่างแรก ๆ ของกระบวนการขายสินค้าผ่านการแทรกซึมของวัฒนธรรมอเมริกัน โดยมี “Hollywood Product” เป็นตัวนำร่อง แต่ปัจจุบัน เมื่อลมพัดมาฝั่งตะวันออก วัฒนธรรมเอเชียกลายเป็นจุดสนใจของชาวโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ “จีน” ซึ่งถือเป็นประเทศพี่ใหญ่แห่งเอเชียดูจะเป็นตัวเต็ง เพราะเป็นรายแรกของเอเชียที่เริ่มแผ่ขยายวัฒนธรรมจีนผ่านหนังและละครส่งออกไปประเทศต่าง ๆ
แต่ทว่ากระแสหนังตะวันออกก็ยังไม่จบ มาถึงกระแส J-Trend ที่มาแรงเมื่อ 10 กว่าปีก่อน สร้างมูลค่าและค่านิยมอันดีต่อภาพลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่นได้มาก แต่ยังไม่สามารถเชื่อมโยงกับมูลค่าเศรษฐกิจได้อย่างเป็นรูปธรรม จนกระทั่งกระแส “Hallyu” จากประเทศเล็ก ๆ ที่องค์การ UNESCO เคยจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในประเทศยากจนเมื่อหลายสิบปีก่อน ประเทศที่มีการผ่านสงครามซ้ำแล้วซ้ำอีก ได้ถูกส่งออกไปเผยแพร่อยู่ทั่วโลก ทำให้ “พี่ใหญ่” หลายประเทศต้องหันมามองประเทศเล็ก ๆอย่าง “ประเทศเกาหลี” ในมุมใหม่
มาพูดถึงกระแสเกาหลีที่มาแรงในปัจจุบันดีกว่านะคะ
“Hallyu” หรือ “Korean Wave” คือ วัฒนธรรม K-POP ที่แพร่ระบาดไปทั่วโลก โดยเฉพาะละครและหนังเกาหลีที่ได้รับการยอมรับจากคนดูได้ทุกชาติทุกภาษา และสามารถสร้างกระแสได้สูงในตลาดโลกเลยทีเดียว โดยเริ่มต้นจากชนชาติเอเชียด้วยกัน ข้ามฝั่งไประบาดยังฝั่งตะวันตก ทั้งยุโรป อเมริกา ไม่เว้นแม้กระทั่งประเทศมุสลิมอย่างตะวันออกกลาง ซึ่ง Korean Wave เกิดขึ้นครั้งแรกในปลายยุค 90 โดยจีนเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “Hallyu” หมายถึง ปรากฏการณ์ความนิยมวัฒนธรรมเกาหลีที่มาจากอิทธิพลของสินค้า วัฒนธรรม K-POP ได้แก่ เพลง ละคร ภาพยนตร์ นิยาย การ์ตูน แอนิเมชั่น ฯลฯ โดยเริ่มมาจากกิจกรรมของภาคเอกชนในการค้าขายทางวัฒนธรรมไปยังประเทศต่าง ๆ โดยเฉพาะภาพยนตร์ ละคร และเพลงเกาหลี แต่กระแสที่เกิดขึ้นและรายได้มหาศาลที่กลับเข้าสู่ประเทศ ทำให้รัฐบาลเกาหลีต้องกลับมาพิจารณานโยบายเสียใหม่ สำหรับจุดขายของสินค้า Hallyu หรือสินค้าวัฒนธรรมเกาหลี โดยเฉพาะหนังละครและเพลงเกาหลีมาจากความสดใหม่ที่เป็นทางเลือกของตลาดโลก
อาจกล่าวได้ว่า Hallyu ทำให้เกิดผลกระทบทางเศรษฐกิจ เพราะสังเกตได้จากมูลค่าการส่งออกละครของเกาหลีในปี พ.ศ.2547 อยู่ที่ประมาณ $71.46 ล้านเหรียญ เพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ.2546 ถึง 69.6% และในปีเดียวกันนี้เอง ราคาขายลิขสิทธิ์ละครเกาหลีต่อ 1 ยูนิต (1 ยูนิต = ตอนละ 50 นาที) เพิ่มขึ้นจาก $2,198 เหรียญ ขึ้นไปถึง $4,046 เหรียญ คิดเป็น 48% ทั้งนี้เพราะกระแสเกาหลีที่เพิ่มขึ้นในตลาดโลก ภาพลักษณ์คุณภาพที่ดีของละครเกาหลี และกระแสนิยมในตัวนักแสดงเกาหลี ที่กล่าวมาทั้งหมดเหล่านี้ล้วนแต่เพิ่มมูลค่าให้กับละครเกาหลี สำหรับมูลค่าการส่งออกของภาพยนตร์เกาหลีในปี พ.ศ.2547 มียอดขายเพิ่มขึ้นจาก $31 ล้านเหรียญ ไปอยู่ที่ระดับ $75 ล้านเหรียญ คิดเป็นอัตราที่เพิ่มขึ้นถึง 141% ซึ่งเป็นตัวเลขที่ทำให้ทั่วโลกหรือแม้แต่รัฐบาลเกาหลีต้องกลับมาพิจารณาทบทวนนโยบายการโปรโมตสินค้า Hallyu เสียใหม่



ทั้งนี้ จากการวิเคราะห์ผลกระทบทางเศรษฐกิจของสินค้า Hallyu โดย Korea International Trade Association’s Trade Research Insitute กล่าวว่า ปีที่ผ่านมา สินค้า Hallyu ทั้งหมด ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจภายในเกาหลีถึง $1 พันล้านเหรียญ ขณะเดียวกัน สินค้าเหล่านี้ยังนำเงินตราต่างประเทศเข้าสู่ประเทศเกาหลีได้สูงถึง $1.87 พันล้านเหรียญ นอกจากรายได้จากการส่งออกสินค้า Hallyu พูดได้ว่า กระแส Hallyu ตอนนี้ที่กระจายอยู่ทั่วโลก โดยมีละคร หนัง และเพลงเป็นสื่อการตลาดในการโปรโมตวัฒนธรรม โดยมีนักร้องและนักแสดงเป็นทูตทางวัฒนธรรมคนสำคัญ เหล่านี้ล้วนแต่มีส่วนช่วยต้อนรับทางการค้าในประเทศต่าง ๆ ที่กระแส K-POP ได้เข้าไปนำร่องไว้ก่อนแล้ว จากนี้ก็รอเพียงแต่ว่าสินค้าใดของเกาหลีที่จะใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์ได้ เช่น LG และ Samsung ที่มียอดขายสินค้าในประเทศจีนเพิ่มขึ้นถึง 40% ในปี พ.ศ.2546 ซึ่งเป็นปีที่ “Winter Sonata” และ “Winter Love Song” ยังอยู่ในความประทับใจของชาวจีนหลายล้านคน หรืออีกกรณีที่ “แดจังกึม” กำลังนำเอาสินค้า Food Products และสินค้าเกษตรจากเกาหลีเข้าไปตีตลาดอาหารญี่ปุ่น ซึ่งชาวญี่ปุ่นเองก็กำลังคลั่งไคล้อาหารเกาหลีอย่างมาก
นอกจากอาหารแล้วก็ยังมีสินค้าหรือธุรกิจอีกหลายประเภท เช่น ธุรกิจการท่องเที่ยว ธุรกิจศัลยกรรม รวมถึงเครื่องสำอาง แฟชั่น รถยนต์ ฯลฯ ที่จะบุกตลาดได้ง่ายขึ้น เพราะภาพลักษณ์ของประเทศเกาหลีที่ดีขึ้น และความเข้าใจในวัฒนธรรมเกาหลีของผู้บริโภค

Hallyu Impact from Winter Sonata.

Hallyu Impact : Kanmunee Srivisarnprob
8/05/2007

Winter Sonata จุดเริ่มต้น “ Hallyu” กระแสคลื่นนิยมเกาหลี ครั้งที่ 1
คลื่นนิยมเกาหลีที่เราเรียกกันว่า “Hallyu หรือ Korean Wave” ของเกาหลีใต้ในวันนี้ นับได้ว่าเป็นนโยบายด้านเศรษฐกิจอันชาญฉลาดของรัฐบาลเกาหลีใต้ ที่ปรับเปลี่ยนนโยบายการผลิตอุตสาหกรรมหนักของประเทศไปสู่อุตสหกรรมด้านภาพยนต์และสื่อบันเทิงในรูปแบบต่าง ๆ ด้วยการนำเอาวัฒนธรรมและสถานที่ท่องเที่ยวของประเทศเข้ามาสอดแทรกอยู่ในภาพยนต์และละครหลายเรื่องเพื่อส่งออกไปขายทั่วโลก ผลจากนโบายดังกล่าวก่อให้เกิดรายได้กลับสู่เข้าประเทศอย่างมหาศาลแบบที่ไม่เคยปรากฎมาก่อนในประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ และส่งผลให้กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวของประเทศเกาหลีใต้ต้องทำแผน "Analysis of Import and Export of Broadcast Programs 2004," ตัวเลขรายงานผลที่ได้รับโดยตรงด้านเศรษฐกิจจากอิทธิพลของ “Hallyu” ปรากฎว่าอุตสาหกรรมละครและภาพยนต์ของเกาหลีใต้ปี 2004 มีมูลค่าสูงขึ้นกว่าปี 2003 ถึง 84% ตัวเลขมูลค่าการส่งออกละครของเกาหลีในปี 2004 อยู่ที่ประมาณ $ 71.46 ล้านเหรียญ เพิ่มขึ้นจากปี 2003 ถึง 69.6% และในปีเดียวกันนี้เอง ราคาขายลิขสิทธิ์ละครเกาหลีต่อ 1 ยูนิต (1 ยูนิต = ตอนละ 50 นาที) เพิ่มสูงขึ้นจาก $ 2198 เหรียญ เป็น $ 4046 เหรียญ สำหรับมูลค่าการส่งออกหนังเกาหลีในปี 2004 มียอดขายเพิ่มขึ้นจาก $ 31 ล้านเหรียญ ไปอยู่ที่ระดับ $ 75 ล้านเหรียญ คิดเป็นอัตราที่เพิ่มขึ้นถึง 141%
ทั้งนี้เนื่องจากภาพลักษณ์ละครเกาหลีและคุณภาพที่ดีของนักแสดงชาย เช่น Bae yong joon จากละครเรื่อง “Winter Sonata หรือ Winter Love Song” ได้สร้างกระแสนิยมต่อตัวนักแสดงเป็นอย่างมาก จนทำให้มีการจัดทำของที่ระลึกจากละครเพื่อจำหน่าย มีชาวญี่ปุ่นและเอเชียมากมายที่เข้าไปท่องเที่ยวในประเทศเกาหลีเพื่อตามรอยละคร รวมทั้งซีดีเพลงประกอบละคร และคอนเสริต์ของละคร “Winter Sonata” ที่ถูกจัดขึ้นหลายครั้งในหลายประเทศ เช่น ญี่ปุ่น จีน ใต้หวัน ฯลฯ ซึ่งถือได้ว่า “Winter Sonata” คือจุดเริ่มต้นของ “Hallyu หรือ Korean Wave” ครั้งที่ “Winter Sonata” เพียงเรื่องเดียวสามารถทำรายได้เข้าสู่ประเทศเกาหลีใต้ได้ถึง $ 83 ล้านเหรียญ และทำให้ ดาราชาย Bae Yong Joon กลายเป็น Superstar ขวัญใจชาวญี่ปุ่น จนถึงปัจจุบัน และได้รับการกล่าวขานจากบรรดาสื่อมวลชนทั้งญี่ปุ่นและเกาหลีว่า ละครเรื่อง Winter Sonata สามารถสร้างสัมพันธภาพอันดีระหว่างคนเกาหลีและคนญี่ปุ่นได้ดีกว่าการเป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลกของเกาหลีและญี่ปุ่น ในปี 2005 เสียอีก ...
และจากปรากฎการณ์นี้เองทำให้ มหาวิทยาลัยชื่อดังของโลกหลายมหาวิทยาลัย เช่น John F. Kennedy School of Government at Harvard University in Cambridge, Harvard University,
University of Wisconsin-Madison, Ohio University …ต้องนำละครเรื่อง Winter Sonata และ Bae yong joon นักแสดงชายของเกาหลี มาเป็นกรณีศึกษาในเรื่องอิทธิพลของละครภาพยนต์และนักแสดงมีบทบาทต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้อย่างไร...? ให้กับนักศึกษาที่เรียนอยู่ในคณะรัฐศาสตร์ สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

“Daejanggeum” กระแสคลื่นนิยมเกาหลี ครั้งที่ 2

“Daejanggeum” ซึ่งเป็นละครที่เน้นเรื่องวัฒนธรรมในเรื่องการทำอาหารชาววังชองเกาหลี ได้รับการกล่าวขานไปทั้วโลก มีการขายลิขสิทธิ์จากการทำ DVD, CD และการจัดทำหนังสือในประเทศต่าง ๆ มากมายรวม ธุรกิจท่องเที่ยว ชุดแฟชั่นประจำชาติเกาหลี รวมทั้งสินค้าของที่ระลึกต่าง ๆ ที่มาจาก กระแส Hallyu ฯลฯซึ่งล้วนก่อให้เกิดการเผยแพร่วัฒนธรรมและภาพลักษณ์ที่ดีของประเทศเกาหลีใต้ นี่นับว่าเป็น Korean Wave ครั้งที่ 2 สิ่งเหล่านี้ล้วนนำไปสู่การสร้างเพิ่มมูลค่าให้กับอุตสาหกรรมละครและภาพยนต์เกาหลีได้เป็นอย่างดี และในปี 2006 “Korea Interantional Trade Association’s Trade Research Institute” สรุปว่ารายได้จากสินค้า Hallyu ทั้งหมด ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจภายในเกาหลีถึง $ 1 พันล้านเหรียญ และนำเงินตราต่างประเทศเข้าสู่เกาหลีได้สูงถึง $ 1.87 พันล้านเหรียญ ด้วยเหตุนั้ทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้ต้องกลับมาพิจารณาและทบทวนนโยบายเพื่อโปรโมตสินค้า “Hallyu” เสียใหม่พร้อมทั้งปรับปรุงนโยบายเศรษฐกิจของประเทศใหม่เพื่อรองรับคลื่นกระแสนิยม “Korea Wave” อย่างเป็นกระบวนการและมีรูปธรรมมากขึ้น โดยวางแผนสร้าง “Hallyuwood” ที่จังหวัด Gyeonggi ให้เป็น Entertainment Theme Park ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับ Hollywood ในอเมริกา แต่เพิ่มพื้นที่ของ International Business Center และพิพิธภัณฑ์สำหรับอุตสาหกรรมภาพยนต์เกาหลีรวมไว้ด้วย


The Story of the First King’s four gods หรือ Taewang Sashingi คลื่นกระแสนิยมลูกใหม่ของเกาหลี

ผลจากละครเรื่อง Winter Sonata ที่ส่งผลให้ Bae Yong Joon นักแสดงชายของเกาหลีเป็นขวัญใจของคนทั่วเชียแล้ว ยังทำให้มีผลต่อละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะออกอากาศ ในวันที่ 10 กันยายนนี้ด้วย โดยละครเรื่อง The Story of the First King’s four gods หรือ Taewang Sashingi เป็นเรื่องประวัติศาสตร์ของอาณาจักร โคคุเรียว หรือ โกเรียว ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า “Korea” และความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์องค์ที่ 19 ของ โคคุเรียว ผู้ได้รับการสถาปนาให้เป็นมหาราชเพียงพระองค์เดียวของเกาหลี ซึ่งมีชื่อปรากฎอยู่ในประวัติศาสตร์เกาหลี คือ “King Gwanggeato the Great”เพียงแค่สื่อมวลชนลงข่าวว่าเขาเซ็นต์สัญญารับแสดงละครเรื่องใหม่ของ MBC ก็มีแฟนคลับทั่วโลกของเขาติดตามการทำงานของเขามาตลอด รวมทั้งมีการเปิด website ของ
Bae yong joon มากกว่า 100 website ทีเดียว หากคิดมูลค่าเพิ่มจากกระแสนิยมของนักแสดงแล้วรวมกับการทุ่มทุนสร้างภาพยนต์ การโปรโมตภาพยนต์ ของรัฐบาลเกาหลีใต้แล้ว คงต้องประเมินกันว่า Hallyu ครั้งที่ 3 นี้ ประเทศเกาหลีใต้จะโกยเงินเข้าประเทศมากแค่ไหน...?

My Memory : Philippine Version

My Memory - Philippine Version
[Di Ko Na Kaya]: kriszannecastro

Di Ko Na Kaya [My Memory]

(Winter Sonata opening song - Tagalog version)
sang by Carmela Cuneta

I. Di ko na kaya pang itago
Ang nararamdamn sa iyo
Umaasang ikaw sana’y mayakap

II. Di ko na kaya pang ilihim
Nasasaktan lang ako
Sa ‘king pag-iisa, hinahanap ka

III. Di ko kailangan ng kayamanan
Puso mo ang tangi kong inaasam
Hindi ko kayang ikaw ay malayo
Mawalay ka sa piling

IV. Sana ay ikaw ang kapalaran
Sa bawat araw ay aking mahahagkan
Habang ang buhay ko ay narito
Handa kong ibigay sa iyo

(Repeat II, III, IV)

V. Kay sarap damhin
Ang tunay na pagmamahal
Katulad nitong pag-ibig ko sa iyo.

(Repeat III, IV)

{English translation}
{translated by: Da A}

I. I can no longer hide
My feelings for you
Hoping that I'll get the chance to hold you

II. I can no longer keep it secret
It only hurts me so
In my solitude, I'm longing for you

III. I don't need any treasure
All I want is your love
I cannot bear you being far away
Separated from me

IV. I hope that you are my destiny
Holding you each and every day
As long as my life is here
I'm willing to give it all to you

(Repeat II, III, IV)

V. True love feels so good
Like my love for you

(Repeat III, IV)

----------------------------

Link for download :

http://www.angelfire.com/funky/donz05/dikonakaya.mp3

การ์ตูนและละคร : อาวุธชนะใจ[ยุทธศาสตร์ระดับประเทศ ]

อาวุธชนะใจ
โดย ข่าวสด วัน พุธ ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2551 : รุ้งตัดแวง
สปาย-กลาส

การ์ตูน มังงะ เป็นวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่เผยแพร่ในภูมิภาคเอเชียมาหลายสิบปี
อย่างน้อยคนที่เกิดในยุค 70 ต้องรู้จักหรือคุ้นเคยการ์ตูนช่องๆ ของญี่ปุ่นเป็นอย่างดี

มาถึงพ.ศ.นี้ มังงะกลายเป็นวัฒนธรรมอย่างเป็นทางการ เมื่อรัฐบาลญี่ปุ่นดึงมังงะมาเป็นยุทธศาสตร์ระดับประเทศ
นายทาโร่ อาโสะ ที่ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรคแอลดีพี เป็นผู้ริเริ่มจัดการแข่งขันการ์ตูนมังงะ ในสมัยเป็นรัฐมนตรีการต่างประเทศเมื่อ 3 ปีก่อน

สำหรับเกาหลีใต้ การเผยแพร่วัฒนธรรม K-POP ประสบความสำเร็จขนาดไหน คงเห็นกันแล้ว
โดยเฉพาะที่ญี่ปุ่น แม้เคยเป็นอริต่อกันในประวัติศาสตร์ แต่หากพูดถึง ยอนซามะ "Yonsama"หรือ เบยองจุน "Bae Yong Joon" พระเอกมาดอ่อนโยนของเกาหลี สาวน้อยสาวใหญ่ในญี่ปุ่นยอมให้หมด
กรณีพิพาทเกาะ ต็อกโต ที่ญี่ปุ่นเรียกว่า ทาเคชิม่า มีความเห็นดาษดื่นจากแฟนของยอนซามะ ว่า รัฐบาลญี่ปุ่นไม่ควรไปหาเรื่องกับดินแดนของเพื่อนบ้าน
นี่เป็นตัวอย่างของการชนะใจด้วยวัฒนธรรม.....

Shadows 4 Language .ที่มาของ Winter Sonata.

Shadows 4 Language .ที่มาของ Winter Sonata.

Winter Love Song ...(เพลงรักในสายลมหนาว)...

สำหรับผู้ที่ชื่นชอบละครเกาหลีเรื่อง Winter Love Song ที่เรารู้จักกันในชื่อเรื่อง "เพลงรักในสายลมหนาว" เป็นละครที่ผู้เขียนประทับใจมากเรื่องหนึ่งทีเดียว ด้วยเหตุที่ต้องวิจารณ์บทละคร จึงต้องนั่งดู DVD ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกือบ 30 กว่ารอบได้ ดูไปอ่านหนังสือประกอบไปด้วย (หนังสือมีผู้มีอุปการคุณให้มาเป็นของขวัญ) นับเป็นของขวัญที่มีค่ามากสำหรับผู้เขียนในปีนี้ทีเดียว และจากการทำงานนี้เองทำให้ผู้เขียนได้รับรู้ถึงความลึกซึ้งของบทเพลงประกอบจากละคร



เรื่องนี้อีก 2 - 3 เพลงที่ไม่ใช่เพลงเกาหลี ทั้งที่เพลงทั้งหมดนี้ก็ฟังคุ้นหูเหลือเกินแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแปลความหมายเลยสักครั้ง จนกระทั่งต้องมานั่งสืบค้นเพลงประกอบในแต่ละ Scene ของเรื่อง ก็เลยทำให้พบว่าบทละครเรื่องนี้น่าจะเกิดจากความประทับใจในบทเพลงที่นำมาประกอบดังกล่าวแล้วนำมาจินตนาการผุกเป็นเรื่องราวรัที่คลาสสิคมาก ผู้เขียนต้องขอชื่นชมผู้เขียนบทละครรวมทั้งนักแสดงในเรื่องนี้จริง ๆ เพลงที่จะกล่าวถึงนี้มีความผูกพันธุ์กับเนื้อเรื่องเป็นอย่างดี เช่นเพลง Shadow, เพลง Perhaps Love, เพลง No Matter What...ect..

และวันนี้ผู้เขียนคงต้องนำเอาเพลงที่คาดว่าน่าจะเป็นเพลงเอกสำหรับการประพันธุ์เรื่องราว มาเขียนให้ทุกท่านได้สัมผัสถึงอรรถรสแห่งความลึกซึ้งของเนื้อหาเพลงโดยเริ่มด้วย เพลง Shadow ก่อน รวมทั้งประวัติของนักปรพันธุ์เพลงด้วย



เพลง Shadow โดย Jens Lysdal เป็นเพลงประกอบละครใน Scene ที่ 11 ตอนที่ลีมิงฮุงนั่งดื่มเหล้าในบาร์เพราะคิดถึงยูจิน และในขณะนั้นแชรีนได้โทรหาลีมิงฮุงและได้ตามลีมิงฮุงเข้าไปในร้านเหล้าเพื่อขอคืนดี แต่ลีมิงฮุงกลับไม่สนใจใยดีแล้วไล่แชรีนไม่ให้มายุ่งกับเรื่องของตน ขณะนั้นลีมิงฮุงก็เริ่มสงสัยเรื่องราวเกี่ยวกับจุงซางและคิดว่า จุงซ่งอาจจะเป็นฝาแฝดของตัวเองหรือไม่ตัวเขาเองอาจจะเป็นคัง จุงซางก็ได้

Lyric Shadows : Jens Lysdal
(Episode 11.Winter Sonata)
http://www.lysdal.com/images/shadows.mp3
****************************

Have you heard the story about the girl
Who Fell in love with her shadow
She was just a child
When it happened one night
Witnessing and unbearable scene

.....هل سمعت عن الفتاة التى وقعت فى حب ظلها
...كانت طفلة عندما حدث هذا فى ليلة..... تشهد مشهد لا يحتمل

자신의 그림자와 사랑하게 된
한 소녀에 관한 이야기를 들어본 적이 있나요.
어린아이에 불과했을 때, 견딜 수 없는 광경을 목격한
어느날 밤 일어난 일이었죠.

คุณเคยได้ยินเรื่องราวของเด็กสาวบ้างไหม
ผู้ซึ่งตกหลุมรักอยู่กับชายผู้อยู่ในดินแดนแห่งเงาของเธอ
เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในคืนหนึ่ง
ซึ่งทำให้กลายเป็นรอยแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวสุดแสนทรมาน
จนเธอไม่อาจยอมรับความจริงได้

The shadow said I'll protect you from the truth
As long as you protect me from the sun
And if you stay we'll meet here in the dark
I'll embrace every inch of your unhappy soul

...الظل قال لها سأحميكى من الحقيقة
.......ما دمتى تحمينى من الشمس
...ولو بقيتى...سنتقابل هنا فى الظلام
.....وسوف أحتضن كل انش من روحك الحزينة

그림자는 말했죠
"난 너를 진실로부터 보호해 주겠어
네가 날 햇빛으로부터 보호해주는 동안은
어둠 속에 나와 함께 있어준다면
너의 불행한 영혼을 세밀하게 보살펴줄게"

ชายในดินแดนแห่งเงาของเธอ มักจะบอกเธอว่า
“ฉันยังคงอยู่และปกป้องเธอจากโลกแห่งความจริง
ตราบนานเท่านานเท่าที่เธอจะปกป้องฉันจากแสงแห่งดวงสุรีย์
เราจะยังคงพบกันที่นี่...ภายใต้ดินแดนแห่งความมืดนี้
ฉันจะปลอบประโลมเธอและสวมกอดเธอไม่ห่างไปไหน
ยามที่เธอรู้สึกว้าเหว่และเศร้าสร้อย

She had all her dreams in sight
but She refused to step out in the light
She was loved by everyone
but Was in love with a shadow

.....نالت كل أحلامها فى الأفق
.....ولكنها رفضت أن تخطو خارجا للنور
....... كانت محبوبة من الجميع
......ولكنها واقعة فى حب ظل

그녀는 모든 꿈들을 볼 수 있었지만
불빛 밖으로 나오려고 하지 않았어요.
누구에게나 사랑받았지만
자신의 그림자와 사랑하게 되었지요

ภาพแห่งจินตนาการทั้งหลายที่เธอมีนั้น
ทำให้เธอปฏิเสธที่จะก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริง
เธอมีความรักกับใครบางคน และ ใครคนนั้นก็คือชายในดินแดนแห่งเงา...

The shadow always reminded her that
She was over head and ears in debt to him
And everytime she tried to run away
He held the truth up to her weary eyes

....الظل كان دائما يذكرها أنها مدينة له كليا
...وكل مرة حاولت الهروب...قربت الحقيقة من عينيها المتعبتين

그림자는 언제나 그에게 빛이 잇어
꼼짝할 수 없다고 그녀에게 상기시켜 주었어요
그녀가 달아나려 할 때마다
지쳐 질리게 만들고, 그가 진실을 소유해 버렸죠.

เงาของเขาคนนั้นคอยย้ำเตือนเธอเสมอ
เงายังผูกพันและตราตรึงอยู่ในสมองและสองดวงตาของเธอ
และทุกครั้งที่เธอพยายามจะวิ่งหนี
เขาก็จะรั้งเธอไว้จากโลกแห่งความเป็นจริง
และทำให้เธอฉายแววตาแห่งความเหงาหงอยเศร้าสร้อย

Shadow land an imaginary place
But everything in there just looks so real
Hard to find a way out when you're there
Hard to be clear
Hard to be clear

........أرض الظل مكان من الخيال
....ولكن كل شئ يبدو فيه حقيقى
....من الصعب أن تجد طريقا للخروج لو كنت هناك
............من الصعب أن يكون واضح
............من الصعب أن يكون واضح

그림자 세계는 상상속의 공간이지만
그곳에 있는 모든 것은 마치 진짜처럼 보여요
그곳에 있으면...
나오는 길을 찾기가 어려워요.
난관을 돌파하기가 무척 힘겨워요..

ดินแดนแห่งเงาสถานที่แห่งความเพ้อฝัน
ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเปรียบเสมือนว่าจะเป็นจริง
ยากเหลือเกินสำหรับเธอที่ค้นพบทางออกเมื่อเธอยังคงอยู่ที่นั่น
ยากเหลือเกินที่จะทำให้กระจ่างชัด
ยากเหลือเกินที่จะทำให้เธอมองเห็นโลกแห่งความจริง

But in the deep river of her heart
She knew that she could change her state of mind
If only she dare to see again
The reasons why she fell in love that night

.....ولكن فى نهر قلبها العميق
......أدركت أنه يمكنها تغيير حالة عقلها
.......لو استطاعت فقط أن ترى مرة ثانية
....وعرفت الاسباب فى وقوعها فى حب ذلك الليل

하지만 그녀의 깊은 마음 속 한편으로는
자신의 마음 상태을 바꿀 수 있단걸 알고있었어요.
왜 그날 밤에 사랑에 빠지게 되었는지
다시 알아볼, 용기만 있다면 말예요.

แต่ภายในก้นบึ้งแห่งหัวใจนั้น
เธอก็รับรู้ว่าเธอสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดได้
ถ้าหากเธอมีความกล้าที่จะคิดทบทวน...อีกครั้ง
ด้วยเหตุผลว่า ทำไมเธอต้องตกหลุมรักอยู่กับชายในดินแดนแห่งความมืดนั้น...

And Then one day she knew exactly what to do
She stood up tall and opened up her eyes
And then she said "I do not need you any more
And I'm not even sure I ever did"

.....وفى يوم أدركت بالضبط ما عليها فعله
وقفت مستقيمة وفتحت عينيها وقالت
"أنا لم أعد أحتاج أليك ولست متأكدة حتى أنى فعلت

그러던 어느날 그녀는 무엇을 해야 하는지
정확히 알게 되었어요
큰 키로 우뚝서 두 눈을 크게 뜨고는 이렇게 말햇죠.
"더이상 네가 필요 없어 전에 널 원했었는지 조차도 확신할 수 없어

และแล้ว...ในวันหนึ่ง...เธอก็รับรู้ว่าเธอควรทำอย่างไร
เธอลุกขึ้นยืนอย่างองอาจกล้าหาญและมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาทั้งสองของเธอ
และแล้วเธอก็กล่าวว่า “ฉันไม่ได้ต้องการใครคนนั้นอีกแล้ว
สิ่งที่ฉันทำมาตลอดนั้น...ฉันทำไม่ถูกต้องจริง ๆ”

She had all her dreams in sight
And Suddenly she stepped out in the light
Now she's loved by everyone
Even by her shadow

....نالت كل احلامها فى الافق
......وفجأة خطت خارجة الى النور
......الآن هى محبوبة من الجميع حتى ظلها

그녀는 모든 꿈들을 볼 수 있었고
갑자기 불빛 밖으로 나오게 되었죠.
이제는 누구한테나 심지어는 자신의 그림자(환영)에게도
사랑받게 되었어요.

สิ่งที่เธอมีทั้งหมดคือความเพ้อฝัน
และเธอก็ก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริงโดยฉับพลัน
ขณะนี้เธอมีความรักให้กับทุก ๆคน
เหมือนกับที่เธอมีให้กับชายในดินแดนแห่งเงาของเธอ

Shadow land its and imaginary place
But everything there just looked so real
hard to find a way out when you're there
hard to be clear
yeah yeah yeah!!!!

....أرض الظل هو مكان من الخيال. لكن كل شئ يبدو هناك حقيقى
.......من الصعب أن تجد طريقا للخروج لو كنت هناك
............من الصعب أن يكون واضح
............ !!!نعم نعم نعم

그림자(환영)세계는, 상상속의 공간이지만
그곳에 있는 모든 것은 마치 진짜처럼 보여요.
그곳에 있으면
나오는 길을 찾기가 어려워요.
난관을 돌파하기가 힘겨워요.

ดินแดนแห่งเงาสถานที่แห่งความเพ้อฝัน
หากแต่ทุกสิ่งทุกอย่างมองดูแล้วช่างเสมือนความจริง
ยากนะที่จะค้นพบทางออก...ตราบเท่าที่เธอยังคงอยู่ที่นั่น
ยากเหลือเกินที่จะทำให้กระจ่างชัด
ยากเหลือเกินที่จะก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริง...

Shadow and it's and imaginary place
But everything you there just looked so real
Hard to be clear...

......الظل هو مكان من الخيال ولكن كل شئ يبدو فيه حقيقى
........!!من الصعب أن يكون واضح

그림자(환영)세계는, 상상속의 공간이지만
그곳에 있는 모든 것은 마치 진짜처럼 보여요.
나오는 길을 찾기가 어려워요...

ดินแดนแห่งเงาสถานที่แห่งความเพ้อฝัน
หากแต่ทุกสิ่งทุกอย่างมองดูแล้วช่างเสมือนความจริง
ยากเหลือเกินที่จะทำให้กระจ่างชัด....



SASSO (Egypt) : Translated from English to Arabic language.
Roytavan (Thailand) : Translated from English to Korean & Thai language.

เกาหลี ฟีเวอร์ : แค่เรื่องฟลุคๆ หรือการจัดการที่ดี

เกาหลี ฟีเวอร์ : แค่เรื่องฟลุคๆ หรือการจัดการที่ดี
โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 2 มีนาคม 2552 12:27 น.
http://www.manager.co.th/Entertainment/

...ก็แค่กระแสเท่านั้นแหละว้า เห่อตามๆ กันไป เดี๋ยวก็เลิก
...ดูสิ หมดมุกแล้ว เดี๋ยวนี้ซีรีส์มันก็น้ำเน่าพอๆ กับละครไทยนั่นแหละ
...เออ...แต่มันก็อยู่นานเหมือนกันนะ
...โคตรจะรำคาญทรงผมกับเสื้อผ้ามันเลยว่ะ
...มันจะแอ๊บแบ๊วทำตาโตกันไปถึงไหนวะ

เชื่อว่าหลายคนคงเคยผ่านประโยคในทำนองนี้มาแล้วภายใต้เงื่อนไขหากวงสนทนาที่ว่านั้นๆ ตั้งประเด็นพูดคุยเกี่ยวกับเรื่อง "เกาหลี ฟีเวอร์" ที่กำลังระบาดอยู่ในบ้านเรา ณ ช่วงเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็น นักร้อง ดารา ซีรีส์ แฟชั่นการแต่งกาย ทรงผม หรือแม้กระทั่งเรื่องของอาหารการกิน

อะไรคือสูตรความสำเร็จของการสร้างความนิยมนี้ขึ้นมา? สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงแค่เรื่องของ "กระแส" และ "ความเห่อ" ตามประสาวัยรุ่น ซึ่งอีกไม่นานก็จะล้า และมีแฟชั่นใหม่ให้เด็กไทยได้คลั่งไคล้กันต่อไปใช่หรือไม่?
...
หอก 1 ซีรีส์หนัง+ท่องเที่ยว
แม้จะเปิดประเทศและมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมายาวนานกว่า 50 ปีในด้านการทูต แต่ถ้าจะนับกันจริงๆ แล้วความเป็น "เกาหลี" เพิ่งจะมาบูมเป็นที่รู้จักสำหรับคนไทยในช่วงระยะเวลา 6-7 ปีที่ผ่านมานี้เอง

หัวหอกแรกที่เป็นจุดเริ่มต้นในการทิ่มเปิดประตูก่อนที่วัฒนธรรมเกาหลีจะไหลบ่าเข้าสู่ประเทศไทยคงจะต้องย้อนกลับไปในราวๆ ปีสองพันห้าร้อยสี่สิบกว่าๆ หลังฟรีทีวีบ้านเราได้นำซีรีส์หลายต่อหลายเรื่องของเกาหลีเข้ามาฉายกันอย่างต่อเนื่อง ชนิดที่หลายช่องต้องจัดช่วงเวลาให้กับซีรีส์ดังกล่าว อาทิ All About Eve, Miss Mermaid, Phoenix, Autumn Tale, Truth, LOVING YOU, Ireland, Full House, Coffee Prince One Fine Day, Love story in Harvard, My Lovely Sam-Soon, The Great Jang Geum, Hello God ฯลฯ

หลังซีรี่ส์ได้รับความนิยมไม่นาน ภาพยนตร์เกาหลีก็เริ่มที่จะเข้ามาเปิดตลาดในโรงภาพยนตร์และตามร้านเช่าวีซีดีมากขึ้น ส่งผลให้ดารา อย่าง จวน จี ฮุน, คิม แต ฮี, ลี ยอง เอ, วอน บิน, ฮัน กา อิน, ซอง เฮ เคียว, คิม ฮี ซอน, จุง วู ซุง, โซ จี ซบ,ฮยอน บิน , ลี บยอง ฮุน, ซอน เย จิน, ฮัน เย ซุล, คิม ฮเย ซู, แจง ดอง กัน, โจ อิน ซุง, จุง จี ฮุน ( เรน ), แบ ยอง จุน, ซอง ซึง ฮอน กลายเป็นที่คลั่งไคล้นิชมชมชอบของบรรดาหนุ่มและสาวไทย

ทั้งนี้เป็นที่น่าสังเกตว่านอกจากในเรื่องของประเด็นความรักแล้ว สิ่งที่เกาหลีพยายามจะฝังลงไปในซีรีส์ของตนเองก็คือเรื่องของประวัติศาสตร์และการพยายามถ่ายทอดให้คนในชาติไม่ลืมว่ากว่าที่ประเทศตนเองจะก้าวขึ้นมาถึงวันนี้ได้ต้องผ่านช่วงเวลาที่หดหู่และเจ็บปวดมากน้อยเพียงใดอันเป็นการตอกย้ำเพื่อให้เด็กรุ่นใหม่ไม่ลืมรากเหง้าวัฒนธรรมของตนเอง

อย่างไรก็ตามนอกจากจะได้ประโยชน์เป็นกอบเป็นกำจากการขายลิขสิทธิ์บวกรวมเข้าไปกับการมาโชว์ตัวของดาราเกาหลีในบ้านเราแล้ว อีกภาคธุรกิจหนึ่งหนึ่งที่แฝงเข้าในซีรีส์และภาพยนตร์ได้อย่างแนบเนียนมากๆ ก็คือเรื่องของการการท่องเที่ยว ซึ่ง ณ ปัจจุบันต้องบอกว่าเป็นที่นิยมของนักเที่ยวไทยรวมถึงชาวต่างชาติเป็นอย่างยิ่ง



โดยนอกจาก "แดจังกึม" ที่ทำให้มีการจัดทัวร์ประเภทตามรอยแดจังกึมเพื่อดูสถานที่ถ่ายทำต่างๆ แล้ว ซีรีส์อย่าง My Lovely Sam-soon ในปี 2005 ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากก็มีส่วนผลักดันที่ทำให้การท่องเที่ยวตามรอยซีรีส์(หรือแม้กระทั่งกระแสความนิยมทานอาหารเกาหลีในไทย)กลายเป็นที่นิยมขึ้นมา ทั้งในเกาหลีเองและที่บ้านเรา

เนื่องจากในซีรีส์ที่ว่านี้มีสถานที่ที่น่าสนใจมากมาย ทั้ง พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ COEX, ภัตตาคาร Todai Bon Appetit ซึ่งเปิดใหม่ภายใต้ชื่อว่า TODAI ภัตตาคารสาขาซูชิบุฟเฟต์, คลับ Live Jazz : Once in a Blue Moon (มีละครหลายเรื่องมาใช้โลเกชั่นนี้ อาทิ Lovers in Paris, Wolf, Green Rose, และ Marrying the Mafia) ร้านเบเกอรี่ไฮโซ Duchamp, ภัตตาคาร Neurige Geotgi, วัด Jingwansa, ร้านหนังสือ Gwanghwamun Youngpoong, Guesthouse, Rakgojae, Mt. Namsan เคเบิ้ลคาร์ ฯลฯ โดยสถานที่ต่างๆ เหล่านี้ต่างก็ถูกบรรจุลงในโปรแกรมทัวร์ของหลายๆ บริษัทนำเที่ยว
...
หอก 2 เพลง+แฟชั่น
ในระหว่างการรุกคืบของซีรีส์และภาพยนตร์ อีกหนึ่งยุทธศาสตร์ทางด้านเอ็นเตอร์เทนที่เกาหลีส่งเข้ามาในบ้านเราพร้อมๆ กัน ก็คือภาคของเสียงเพลง ที่ในระยะแรกต้องยอมรับว่าการยอมรับในบ้านเรานั้นยังน้อยหากเทียบกับศิลปินเพื่อนบ้านอย่างประเทศญี่ปุ่นซึ่งมีตลาดที่กว้างและแข็งกว่า

ทว่าเกาหลีใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถทำให้เกิดศิลปินไทยประเภทสาขาเกาหลีเกิดขึ้นมากมาย

ปัจจุบันนักร้องเกาหลีที่เป็นที่รู้จักของบ้านเราก็อาทิยุคบุกเบิก อย่าง ดง บัง ชิน กิ (Dongbangshinki) ที่เคยมาเยือนไทย ในคอนเสิร์ต "TVXQ! Rising Sun Live in Bangkok 2006" ณ อิมแพคอารีนา เมื่อ 15 กันยายน 2549 โดยมีคนดูร่วม 13,000

แต่หลังจากพวกเขาไปเปิดตลาดที่ญี่ปุ่นชื่อของดง บัง ชิน กิ ในบ้านเราก็ค่อยๆ ซาไปโดยมีรุ่นน้องอย่าง Super Junior ที่ว่ากันว่ามีแฟนคลับในไทยเยอะมากที่สุดขึ้นมาแทน นอกจากนี้ก็ยังรวมไปถึง Big Bang , Rain ส่วนทางฟากฝ่ายหญิงก็มี So Nyeo Shi Dae, Girls' Generation (SNSD) และที่กำลังฮิตในบ้านเรามากๆ ในตอนนี้ก็คือ 5 สาว Wonder Girls กับเพลง Nobody

นอกจากในเรื่องของความสามารถแล้ว ลูกเล่นเพื่อให้แฟนคลับจดจำได้ของศิลปินเกาหลีก็คือการใช้สีประจำวงเพื่อสร้างสัญลักษณ์ อาทิ Super Junior สีประจำวงคือ สีน้ำเงินมุก หรือ สีน้ำเงินมรกต (Sapphire Blue) Rain สีประจำตัวคือ สีเงิน Wonder Girls สีประจำวงคือ สีแดงเลือดหมูหรือสีไวน์แดง (Pearl Burgundy) SNSD สีประจำวงคือ สีชมพู ใช้ลูกโป่งรูปหัวใจ ส่วน Big Bang ไม่มีสีประจำวงเพราะพวกเขาไม่คิดว่าตนเองคือบอยแบนด์ แต่แท่งไฟที่ใช้ในคอนเสิร์ตของเขาก็จะสีเหลืองซึ่งมีลักษณะเฉพาะ

เช่นเดียวกับบรรดาแฟนคลับของศิลปินเหล่านี้ต่างก็มีชื่อเรียกที่เก๋ไก๋แตกต่างกันออกไป อาทิ Super Junior วงนี้เรียกแฟนคลับว่า เอลฟ์ (E.L.F.) ย่อมาจาก Everlasting Friend ที่แปลว่า "เพื่อนกันตลอดกาล", แฟนคลับของ Big Bang จะถูกเรียกว่า V.I.P ย่อมาจาก very important person บุคคลที่สำคัญมากๆ และยังเป็นศัพท์เฉพาะของชาวฮิปฮอปที่ VIP มีความหมายแปลว่า "เพื่อน" ด้วย

Wonder Girls มีชื่อเรียกแฟนคลับว่า Wonderful ส่วนแฟนคลับของ Girls' Generation จะเรียกตัวเองว่า ชื่อเรียกกลุ่มแฟนคลับ Sne (โซวอน หรือโซวัน ) มาจากคำว่า S (So nyeo shi dae) + one มีความหมายถึง โซชิ และ แฟนคลับรวมกันเป็นหนึ่ง ตั้งชื่อนี้เมื่อตอนฉลองครบรอบ 1 ปีที่ snsd เดบิวต์

นอกจากเรื่องของเสียงเพลงทางด้านดนตรีแล้ว สิ่งที่นักร้อง ศิลปินเกาหลีนำมาด้วยก็คือเรื่องของแฟชั่นทั้งการแต่งหน้า ทรงผม การแต่งกาย หรือแม้กระทั่งการทำดวงตากลมโตด้วยการใช้คอนแทคเลนส์สีสันต่างๆ ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมกันมากในหมู่วัยรุ่นของบ้านเรา
...
ฟลุค หรือการวางแผนที่ดี?
ระยะแรกในความรู้สึกของใครต่อใครอาจจะมองว่าปรากฏการณ์แห่งความคลั่งไคล้ในความเป็นเกาหลีทั้งหลายทั้งปวงไม่ว่าจะเป็นเพลง ซีรีส์ หนัง อาหาร สถานที่ท่องเที่ยว แฟชั่น ต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นเพียงแค่กระแสที่มาเร็ว มาแรง และก็น่าจะหมดไปโดยใช้เวลาไม่นานนัก แต่เมื่อกระแสที่ว่าสามารถอยู่ได้นาน และยังไม่มีท่าทีว่าจะจางลงไปง่ายๆ หนำซ้ำยังดูเหมือนว่าจะยิ่งเพิ่มทวีมากยิ่งขึ้นไปอีก

คำถามที่น่าสนใจก็คือ เป็นเพราะอะไร?
"เราไม่อยากให้มองว่ามันเป็นเรื่องของกระแสหรือว่าความดังอะไรนะ เพราะว่ามันจะมีอายุสั้น เราอยากให้อยู่นานด้วยการพยายามเป็นสะพานที่เชื่อมโยง 2 ประเทศให้เข้าหากันมากกว่า..."

คำบอกเล่าจาก Hong, Ji-Hee (ฮง-จี ฮี) หรือในชื่อไทยว่า "ตุ๊กตา" เมเนเจอร์ ไดเรคเตอร์ของบริษัท K-T-C-C (Korea Thailand Communication Center) หนึ่งในบริษัทที่มีบทบาทสำคัญต่อการไหลเข้ามาของวัฒนธรรมเกาหลีสู่ประเทศไทย

ก่อนที่จะมารับหน้าที่ดังกล่าวเธอคือนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มาศึกษาอยู่ที่ประเทศไทยทั้งที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นจึงรับหน้าที่เป็นล่ามให้กับรัฐบาลเกาหลี

"ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะมาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ แต่ว่ามาเรียนแล้วชอบประเทศไทยจริงๆ ก็เลยรู้สึกว่า อ๋อ เราอยากช่วยสานสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ก็ไปเป็นล่าม แต่ก็รู้สึกว่าเป็นล่ามอย่างเดียวไม่พอ"

KTCC จะทำงานร่วมกับภาครัฐไม่ว่าจะเป็นกระทรวงการท่องเที่ยว รวมถึงกระทรวงต่างๆ และบริษัทภาคเอกชน ทั้งไทยและเกาหลี ในการเป็นตัวกลางประสานงาน ทั้ง ซื้อลิขสิทธิ์ซีรีส์ หนัง ริงโทน การดึงดารา นักร้อง ศิลปิน รายการทีวี หรือแม้กระทั่งเรื่องของการท่องเที่ยวจากประเทศเกาหลีเข้ามาโปรโมตในประเทศไทย ขณะเดียวกันก็พยายามที่จะขายสิ่งเดียวกันของไทยที่ประเทศเกาหลีด้วย

"ช่วง 6 ปีที่แล้วเราเชิญดารามาร่วมกับททท. ดาราที่ผ่านมาก็มาจากเราหมด เราอยู่ที่นี่ก็โปรโมตเกาหลี จัดคอนเสิร์ต มีท แอนด์ กรี๊ด ทำงานร่วมกับโครงการโลกร้อน ส่วนบริษัทแม่ที่อยู่ที่โน่นก็จะพีอาร์ประเทศไทย อย่างเราเอาดาราเกาหลีมา ดาราเกาหลีคนนั้นกลับไปก็จะไปโปรโมตประเทศไทยด้วย"

ตุ๊กตาบอกว่าการเปิดตลาดในไทยของเกาหลีนั้นค่อนข้างจะมาช้ากว่าประเทศอย่างจีน ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นตลาดที่ใหญ่กว่ามากในอดีต หรือแม้กระทั่งฮ่องกง สิงคโปร์ ซึ่ง ณ ช่วงเวลานี้ขณะที่คนไทยคลั่งเกาหลี คนเกาหลีเองก็ชอบเมืองไทยไม่น้อย

"อย่างหนังเกาหลี ละครเกาหลี เราพยายามที่จะให้มาถ่ายที่นี่เยอะๆ ทุกคนดูแล้ว อย่างฟูลเฮ้าส์ มาถ่ายที่นี่ร่วมกับททท.กว่า 40% ถ่ายที่ภูเก็ต ปรากฏว่าดังมาก คนเกาหลีก็อยากมาเที่ยว รู้มั้ยว่าจริงๆ แล้วมีคนเกาหลีมาเที่ยวไทยมากกว่า 1 ล้าน 6 แสนคนแล้ว ขณะที่คนไทยเองไปเที่ยวเกาหลีราวๆ แค่ 6 แสนคนเอง"

"ตอนนี้ที่เกาหลีเปิดร้านอาหารไทยเยอะมาก แล้วของมาจากตลาดจตุจักรเยอะมาก พิซซ่ารสต้มยำกุ้งก็มี หรืออย่างหนังเรื่ององค์บากก็ดังมากๆ ทุกคนอยากเรียนมวยไทย นักร้องก็โอเค อย่าง กอล์ฟ-ไมค์ ไอซ์ ศรัณยู คนที่นั่นก็ร้องเพลงได้ แล้วคนเกาหลีก็เรียนภาษาไทยเยอะขึ้น"

สาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนไทยชื่นชอบดารานักร้องเกาหลีนั้นตุ๊กตามองว่าน่าจะเป็นเรื่องของความจริงใจ เพราะคนเกาหลีค่อนข้างจะจริงใจและจริงจังกับชีวิตเนื่องจากที่ผ่านมาประเทศมีทั้งสงครามและผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดมากมาย นอกจากนี้เรื่องส่วนตัวของศิลปินก็เป็นสิ่งที่แฟนคลับให้ความสนใจมากๆ เพราะฉะนั้นคนบันเทิงจึงต้องระมัดระวังเป็นที่สุด

"ดาราเกาหลีต่อให้คุณหล่อ คุณสวย แต่ถ้าไม่เป็นคนดี ไม่รักพ่อแม่ ไม่กตัญญู ไม่รักประเทศ ผู้ชายไม่เป็นทหารแล้ว ไม่ได้เลย คนจะไม่ชอบเลย คุณจะโดนแอนตี้ทันที อันนี้สำคัญมาก คนเกาหลีร้องเพลงเก่ง หล่อขนาดไหนเรื่องส่วนตัวสำคัญมาก เรื่องครอบครัว เรื่องรัฐบาล ถ้ามีปัญหาเรื่องส่วนตัวไม่ได้เลย เพราะคุณต้องเปิดเผยอย่างมากๆ"

"ที่มีข่าวฆ่าตัวตายบ่อยนี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งนะ เพราะที่นั่นค่อนข้างจะจริงจัง เวลาไม่ชอบเขาก็จะไม่ชอบเลย ดาราบางคนก็ทนไม่ไหว ซึ่งมันทำให้ไม่ค่อยมีข่าวที่เกี่ยวกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เท่าไหร่ เพราะดาราต้องระวังตัว เนื่องจากประชาชนจับตามองอยู่"

ส่วนคำถามที่ว่าหลายคนมักจะกระแนะกระแหนถึงซีรีส์เกาหลีว่าชอบให้มีคนป่วยตายนั้น เรื่องนี้ตุ๊กตาหัวเราะก่อนตอบว่า.."ทำไมต้องตาย เพราะว่าต้องการให้ทุกคนเศร้า ค่อนข้างจะเซอร์ไพรส์ดีกว่าทะเลาะกัน ตบตีกัน หรือว่าฆ่ากันตาย คือให้เศร้าแบบธรรมชาติ เพราะว่าเกาหลีประวัติเศร้ามาก ตรงนี้อาจจะมีอิทธิพล เกาหลีเศร้าตลอด มีสงครามตลอด เรื่องก็ค่อนข้างจะเศร้า จริงจัง"

ว่ากันว่าอุตสาหกรรมบันเทิงในเมืองไทยนั้นมีมูลค่ามหาศาลปีละกว่าแสนล้านแต่กลับได้รับเงินจากรัฐบาลในยุคก่อนๆ เพียงปีละ 2 พันล้าน โดยที่ รศ.ดร.สุกรี เจริญสุข ผู้อำนวยการวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เคยบอกไว้ว่า..."อยากให้ภาครัฐหันมาให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมดนตรี-บันเทิง เหมือนประเทศเกาหลี ที่ใช้ ภาพยนตร์กับ ดนตรีเป็นหัวหอกในการส่งออกทางวัฒนธรรม" ซึ่งเป็นเรื่องจริงมากๆ เพราะเกาหลีเองได้เล็งเห็นความสำคัญและยอมที่ทุ่มเทในการบ่มเพาะในเรื่องของเอ็นเตอร์เทนเมนท์ภายในบ้านตนเองเป็นเวลากว่า 15 ปี ก่อนที่จะพร้อมอวดสายตาของคนข้างนอก

และถึงแม้ช่วงนี้จะเป็นช่วงที่เกาหลีบูมในตลาดเอเชีย แต่ทว่าในมุมของตุ๊กตาแล้วเจ้าตัวมองว่าช่วงเวลาที่ว่านี้ไม่ใช่เป็นช่วงของการกอบโกยอย่างเดียวเท่านั้น

"กระแสวันธรรมหรือเอนเตอร์เทนห้ามใช่เรื่องเอนเตอร์เทนอย่างเดียวนะ ไม่เช่นนั้นก็จะจบเร็ว ต้องคิดเรื่องชาติ เราคิดถึงทั้งเรื่องในประเทศและทั้งนอกประเทศ คือถ้าเห็นว่ากระแสมาแล้วก็ขายของบวกกำไร ขายๆๆ ไม่ได้ ต้องคิดในเชิงความสัมพันธ์ที่มั่นคง"

"เอเยนต์ที่ดูแลก็สำคัญ จะเอานักร้องมาขายจัดคอนเสิร์ตเปิดขายบัตร เอาดารามาขายเพื่อได้ตังค์อย่างเดียวไม่ได้ ต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์ของดารานักร้องที่มาด้วย อาจจะพูดเรื่องเกี่ยวกับสังคม ทำงานเพื่อเด็ก แล้วก็ต้องเข้าใจวัฒนธรรมไทยด้วย"

"คือตอนนี้ในประเทศไทยเกาหลีก็เหมือนกับต้นไม้ที่มันออกผลอยู่ ซึ่งเราจะไปเก็บกินอย่างเดียวไม่ได้ ต้องรดน้ำพรวนดินมันด้วย ตอนนี้ลูกเยอะๆ ทุกคนกินอย่างเดียวไม่ได้ ต้องใส่ปุ๋ยตลอด"
คงไม่ช้าเกินไปอย่างแน่นอนหากไทยเราจะเอาแนวคิดที่ว่านี้มาเป็นแบบแผนในการเผยแพร่ของดีที่ตนเองมีอยู่
เพียงแต่มันคงจะสายไปแล้วอย่างแน่นอน หากยังไม่มีใครเริ่มต้นคิดเสียตั้งแต่วันนี้

Winter Love Song [เบยองจุน] : กิมจิซีรี่ส์ฟีเวอร์

Winter Love Song [เบยองจุน] : กิมจิซีรี่ส์ฟีเวอร์

ซีรีส์เกาหลีเพลงรักในสายลมหนาว หรือ Winter Love Song กลับมาฉายอีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นตอน 11 โมง วันธรรมดา แต่บรรดาแฟนๆ ซีรีส์เกาหลีคงดีใจอยู่ไม่น้อย ที่จะได้ชมกันเต็มๆ อีกซักที มาพูดแบบนี้ ไม่ได้ต้องการจะมาโปรโมตซีรีส์เรื่องนี้แต่อย่างใดนะคะ แต่อยากเล่าถึงความแรงของ Winter Love Song จนทำให้เกิดกระแสวัฒนธรรมใหม่ๆ

ซีรีส์เรื่องนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นที่ชื่นชอบของแฟนละครเกาหลีในบ้านเราเท่านั้น แต่สาวๆ ในหลาย ประเทศ ทั้งจีน ฮ่องกง และญี่ปุ่น ต่างก็คลั่งไคล้ซีรีส์เรื่องนี้ไม่แพ้กัน

Winter Love Song หรือที่รู้จักในอีกชื่อคือ Winter Sonata เป็นที่ชื่นชอบถึงขั้นได้รับการโหวตจากผู้ชมชาวญี่ปุ่นให้เป็นสุดยอดละครต่างประเทศแห่งปี และสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ถึงกับนำซีรีส์เรื่องนี้มาออกอากาศซ้ำถึง 4 ครั้งในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา พ็อกเกตบุ๊กของซีรี่ส์เรื่องนี้ ตอนนี้ขายได้จะเกือบ 1 ล้านแล้ว นอกจากนี้ สถาบันวิจัยสื่อมวลชนของญี่ปุ่นอย่าง The NHK Broadcasting Culture Research Institute ถึงกับระบุว่า Winter Sonata ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนทางวัฒนธรรมครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่เคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่งเมื่อละคร “โอชิน ที่ออกอากาศเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน ซึ่งทำให้คนญี่ปุ่นหันมาสนใจวัฒนธรรมของชาติตัวเอง เพียงแต่คราวนี้ Winter Sonata ทำให้คนญี่ปุ่นหันมาสนใจวัฒนธรรมกิมจิมากขึ้น โดยเฉพาะในหมู่เด็กวัยรุ่น ทำให้คอร์สเรียนภาษาเกาหลีได้รับความนิยมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กมหาวิทยาลัยต่างๆ ก็หันมาเลือกเรียนเมเจอร์เป็นวิชาเกี่ยวกับประเทศเกาหลี อย่างประวัติศาสตร์เกาหลี วัฒนธรรมเกาหลี ผลพวงของกิมจิฟีเวอร์ยังทำให้หนุ่มๆ เกาหลีได้รับอานิสงส์ไปด้วย เพราะบริษัทรับนัดเดท ยืนยันว่า หลังจาก “Winter Sonata” ออนแอร์ มีสาวๆ ญี่ปุ่นให้บริษัทจัดเดทให้ โดยระบุว่าต้องเป็นหนุ่มเกาหลีเท่านั้น

ที่เป็นแบบนี้ เพราะสาวเมืองปลาดิบต่างมีทัศนคติต่อหนุ่มเกาหลีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่ได้ดูซีรีส์ จากภาพของผู้ชายที่ดูโผงผาง ชอบใช้ความรุนแรง สาวๆ จินตนาการภาพผู้ชายเกาหลีว่า หนุ่มเกาหลีน่าจะอ่อนโยน อบอุ่น และโรแมนติก เหมือน “จุน ซาง” ตัวละครเอกของเรื่อง Winter Sonata

“จุน ซาง” รับบทโดย เบ ยอง จุน ในฐานะที่ดิฉันเป็นแฟนละครเกาหลีที่เหนียวแน่นคนหนึ่ง ดิฉันว่าเบ ยอง จุน ดาราเกาหลีคนนี้ อาจจะโด่งดังและเป็นที่รู้จักของแฟนๆ ละครเกาหลีบ้านเรา น้อยกว่าพระเอกหน้าทะเล้นอย่าง วอน บินหน่อยนึง แต่สำหรับสาวกซีรีส์เกาหลีชาวญี่ปุ่นแล้ว พ่อเบ ยอง จุน กลายเป็นซูเปอร์สตาร์หมายเลขหนึ่ง แซงหน้าคนอื่นอย่างไม่เห็นฝุ่น

เบ ยอง จุน ตอนนี้อายุ 32 ปี เป็นดาราที่มีผลงานซีรีส์ให้กับเค บี เอส หลายเรื่อง และยังมีงานแสดง นายแบบ พรีเซ็นเตอร์เต็มไปหมด แต่ผลงานที่ทำให้เค้าดังเป็นพลุแตก จนครองใจสาวเล็กสาวใหญ่ได้มากที่สุดก็เห็นจะเป็นเพราะซีรีส์ Winter Sonata นี่ล่ะค่ะ

เพราะบทบาทในเรื่องที่เค้ารับบทเป็น “จุน ซาง” พระเอกที่บุคลิกสุขุม เยือกเย็น ทำให้เค้าได้ใจสาวๆ ไปเต็มๆ ดิฉันจำได้ว่า เห็นข่าวที่เบ ยอง จุน ไปโชว์ตัวที่ญี่ปุ่นปีที่แล้ว มีสาวๆ ไปรอกรี๊ดเต็มสนามบินประมาณ 7,000 คน และยังมีป้าแก่แม่ม่ายมาร่วมกรี๊ดอีกเพียบ เรียกว่าหนุ่มเบ กลายเป็นขวัญใจของผู้หญิงญี่ปุ่นแทบทุกวัย ความท่วมท้นของมิตรรักแฟนคลับของหนุ่มเบ มีการเปรียบเทียบว่า มีเยอะพอๆ กับที่สมัยวงดนตรี The Beatle มาเยือนญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อเกือบ 50 ปีก่อน

ความคลั่งไคล้หนุ่มเบ ยังมีถึงขั้นที่คำว่า “Yon-Sama” แปลว่า เจ้าชายน้อย ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกหนุ่มเบ ได้รับการโหวตผ่านทางอินเทอร์เน็ต และเอสเอ็มเอส จากคนทั่วญี่ปุ่นให้เป็น “คำฮิตแห่งปี” ของปี 2004 ที่ผ่านมา แสดงให้เห็นว่าคนญี่ปุ่นนึกถึงหนุ่มคนนี้ก่อนใครเพื่อน เพราะขนาดวลีเด็ดอย่างคำว่า “That’s all the player can do” ของ อิจิโร่ ซูซูกิ นักเบสบอลชื่อดัง หรือคำคมจากนายกรัฐมนตรีจุนอชิจิโร โคอิซูมิ ยังได้รับคะแนนโหวตที่น้อยกว่า

ความนิยมในตัว เบ ยอง จุน ยังสร้างประวัติศาสตร์ให้กับการโฆษณาสินค้าของบริษัทโซนี่ ใครๆ ก็รู้ว่า โซนี่ ซึ่งเป็นบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้ายักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่น ไม่ค่อยทำการตลาดด้วยการจ้างดารา แต่คราวนี้ โซนี่ ถึงต้องกับเปลี่ยนแนวคิดซะใหม่ ด้วยการจ้างพ่อหนุ่ม เบ ยอง จุน มาเป็นพรีเซ็นเตอร์

ตอนนี้เบ ยอง จุน จึงเป็นยิ่งกว่าดารา ในความคิดของดิฉันเค้าเป็นเหมือนทูตสันถวไมตรีที่ช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองชาติได้อย่างเหนียวแน่น และมีพลัง อย่างที่เคยเกิดไม่กี่ครั้ง เพราะตามประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา เกาหลีและญี่ปุ่นไม่ค่อยกินเส้นกันมาเนิ่นนาน ทำสงครามกันมาหลายครั้ง จนเมื่อทั้งสองเปิดประเทศ ต่างฝ่ายต่างยังปลูกฝังความเป็นชาตินิยมไว้เหนียวแน่น ระยะแรก เกาหลีดูจะกังวลกับการไหลบ่าของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เพราะเป็นฝ่ายรับอิทธิพลจากญี่ปุ่นมาหลายเรื่อง ทั้งการ์ตูน เกม ละคร แฟชั่น แต่นาทีนี้ วัฒนธรรมต่างๆ ที่เกาหลีรับมา ล้วนถูกผสมกลมกลืน และสะท้อนความเป็นตัวเองอย่างลงตัว ทำเอาญี่ปุ่นเองต้านไม่ได้ ต้องรับวัฒนธรรมเกาหลีมาบ้างเต็มๆ

และถ้าลองนึกดูแล้ว นอกจากความสัมพันธ์ที่เกิดจากการเป็นเจ้าภาพร่วมจัดฟุตบอลโลกของเกาหลีและญี่ปุ่นแล้ว ก็มีคราวนี้แหละค่ะ ที่ Winter Sonata ทำให้เกิดภาพการประสานความเป็นเกาหลี แลtญี่ปุ่นอีกครั้ง
ไม่น่าเชื่อว่า ละครเรื่องหนึ่งจะช่วยเปลี่ยนมุมมองความคิดของคนในระดับประเทศได้ขนาดนี้ จากที่เคยเป็นศัตรู ละครยังช่วยแปรเปลี่ยนให้เป็นมิตรได้
คนญี่ปุ่นที่เคยกินแต่วาซาบิ ก็เลยหันมาชอบกิมจิซะอย่างงั้น !!!

เนื้อเรื่องโดย คุณ ประวีณมัย บ่ายคล้อย [28 มกราคม 2548]

praweenamai@hotmail.com

잊지마 (Itjima) / Don’t Forget / อย่าลืมฉัน...

잊지마 (Itjima) / Don’t Forget : Lyrics
Singer: Ryu (류)

하나도 조금도 잊지말아요
내가 곁에 있어도 잊지말아요
처음도 또 지금도 나의 사랑은
가까이 있는데도 멀리 있네요

내가 지켜줄께요
그곳이 어디라도 언제라도 내가
기다려요
내가 갈 때까지
처음 만났던 때로 다시
내가 가는 길이 조금 늦더라도
잊지마 잊지마

내가 찾을 때까지
내가 지켜줄께요
그곳이 어디라도 언제라도 내가

기다려요
내가 갈 때까지
처음 만났던 때로 다시
내가 가는 길이 조금 늦더라도
잊지마 잊지마
내가 찾을 때까지

………………

Romanize

hanado chogumdo itji marayo
naega gyote opsodo itji marayo
cho-umdo chigumdo naye sarangun
kakkayi innundedo molli inneyo

*naega jikyojulkkeyo
kugoshi odirado onjerado naega

**kidar-yoyo naega kalttae-kkaji
cho-um mannatdon ttaero tashi

***naega kanun giri chogum nutdorado
itjima, itjima, naega chachulttaekkaji…

***Repeat

…................…

Thai Romanization by Roytavan

ฮา-นา-โด โจ-กึม-โด อิท-จี่-มา-รา-โย
นา-กา กัด-เต อัพ-ซา-โด อิท-จี่-มา-รา-โย
ชัน-โด เช-กึน-โด หน่า-อะ-ซ้า-ราง-งึม
กา-กัท-อิ อิท-นึ้ม-กา-โด โมล-รี อิท-นี-โย

* แหน่-ก่า ชี-เค้-ชู-เก่-โย
ขื่อ-โด-ซี้ อะ-ดี-รา-โด อัม-เจ-อะ-โด นา-กา
คี๊-ด้า-รา-โย้ เน-กา กั่น-เต่-ก้า-จี่
โช-อึม มัน-น้าน-กาน กา-โร ดา-ชี้
เหน่-กา ก๊า-นึ้ม-กี๊-รี๊ จู-กึ่ม หนึ่น-ดา-ร้า-โด๊
อิท-จิ-มา อิท-จิ๊-มา น้า-ก๊า ช้า-โช้น-เต-ก่า-จี
***ซ้ำ**
-----------------

裴勇俊 《勿忘我》

点点滴滴都不要忘记
即使我不在身边也不要忘记
最初以及现在
我的爱近在眼前却又如此遥远
*
我为你守候
无论你在哪裏
我都会一直等你
直到我去找你
就像最初一样 即使我有点迟了
勿忘我勿忘我直到我找到你踪影
直到我找到你踪影
*
我为你守候
无论你在哪裏
我都会一直等你
直到我去找你
就像最初一样 即使我有点迟了
勿忘我勿忘我直到我找到你踪影
直到我找到你踪影

--------------------

Don’t Forget : Lyric Meaning

Don't forget the bits and pieces
Even when I am not around … do not forget
No matter it is in the beginning or for now
My love is so close … yet so far
I'll wait for you
No matter where you are …

I'll wait for you
Till I look for you
Just like the beginning
Even though I am a little late
Forget me not, forget me not …

till I locate your whereabouts
I'll wait for you
No matter where you are …

I'll wait for you
Till I look for you
Just like the beginning
Even though I am a little late
Forget me not, forget me not …

till I locate your whereabouts

.......................

โปรดอย่าลืมอย่าลืมแม้แต่เพียงครั้งเดียว
สำหรับทุกสิ่งที่เราเคยมีร่วมกัน
แม้ยามที่ไม่มีฉันอยู่เคียงใกล้ ก็จงอย่าลืม
ไม่ว่าครั้งแรก ครั้งนี้ หรือครั้งไหนๆ
ความรักของฉันจะโผผินไปอยู่ใกล้เธอ

* ฉันจะคอยปกป้องเธอ
ไม่ว่าเธอจะอยู่หนไหน หรือเวลาใด
โปรดคอยจนกว่าวันที่ฉันจะกลับมา
เสือนครั้งแรกที่เราได้พบกัน อีกครั้งเธอเถอะนะ
แม้ว่าจะอีกนานแสนนาน อีกไกลแสนไกล
อย่าลืมนะ ว่าเธอจะรอจนกว่าจะถึงวันนั้น

--------------------------------

Link for download :

http://daumbgm.nefficient.co.kr/mgbdamu/A0700001/A070000113686411.wma

TWSSG TEAM

Yujin & Junsang

มาร่วมย้อนรำลึกถึง Winter Sonata กันอีกสักครั้งนะคะ เพื่อต้อนรับการนำละครชุดนี้กลับมาออกอากาศอีกครั้ง

ดิฉันได้หยิบเอาช่วงเวลาที่บริสุทธิ์สดใสที่สุดของยูจินและจุงซางมาฝากกันในวันนี้ ดังเช่นเจตนารมย์ของผู้กำกับยุนที่ตั้งใจใช้หิมะสีขาวสะอาดสื่อถึงความรักในวัยแรกรุ่น รักครั้งแรก การจับมือกันครั้งแรก จูบแรก ที่เปรียบเสมือนหิมะแรกที่ขาวบริสุทธิ์ ซึ่งทั้งยูจินและจุงซางได้ส่งผ่านความรู้สึกเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี นี่คงเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่ทำให้ละครชุดนี้เป็นที่รักและอยู่ในใจของผู้คนไม่เสื่อมคลาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน

วันนี้เรามาร่วมย้อนรำลึกถึงความทรงจำอันแสนหวานนั้นด้วยกันนะคะ

WINTER SONATA - 9 - Wavering heart

WINTER SONATA

มาช่วยกันให้กำลังใจ จุง ยูจิน ที่กำลังเป็นเสมือน สนที่ถูกกระแสลมแรง พัดโบก โยกไหว ยอดสนโอนเอนลู่ลมไปมา แต่ธรรมชาติของสนก็สามารถ คงยืนต้ได้อย่างมั่นคง มีเพียงแต่ยอดสนเท่านั้นที่แกว่งไกวไปตามลม หัวใจของ ยูจิน เปรียบเสมือน ลำต้นของสน แม้สถานการณ์รอบตัวจะแกว่งไกวอย่างไร ยูจิน ก็คือ ยูจิน

Episode 9 - Wavering heart

สนต้องลม

พอรถแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถ ยูจิน ก็หลับไปเสียแล้ว ยูจิน ดูราวกับเป็นดวงวิญญาณที่อ่อนแอ และทุกข์ระทม ถูกกระแสน้ำที่รุนแรงกัดเซาะอย่างไม่หยุดหย่อน จนในที่สุดก็จมลึกลงไปสู่การหลับใหลอย่างอ่อนระโหยโรยแรง
มินฮุง ปลด safety belt แล้วหันไปเรียก ยูจิน : ยูจิน ถึงแล้ว
มินฮุง ยกมือ แตะผมของ ยูจิน เบา ๆ พูดกับตัวเองและ ยูจินว่า : ผมอยากจะเชื่อว่าคุณ ก็คิดอย่างเดียวกับผม ได้หรือเปล่า
มินฮุง ยกมือขึ้นช้าๆ เพื่อจะปัดเส้นผมที่หน้าผากให้ ยูจิน พริบตานั้นเอง ยูจิน ลืมตาตื่นขึ้น มือของ มินฮุง ชะงักค้างทำอะไรไม่ถูก
มินฮุง : หลับสบายไหมครับ
ยุจิน : มาถึงแล้วหรือคะนี่ สงสัยฉันคงเผลอหลับไป
แววตาของ ยูจิน ยังแฝงความอ่อนระโหยโรยแรง เหมือนเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเดินทางไกล ยูจิน มอง มินฮุง โดยไม่อาจอำพรางความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ระหว่างเธอ และ มินฮุง ได้
มินฮุง : กาแฟสักถ้วยดีไหม
ยูจิน หันมา
มินฮุง : งั้นรออยู่ที่นี่นะผมจะไปเอามาให้

มินฮุง เปิดประตูลงไปจากรถ ไปที่ตู้เครื่องดื่ม หยอดเหรียญ ได้ กาแฟมา 2 กระป๋อง

แต่เมื่อกลับมาถึงรถ ก็พบว่า ยูจิน ไม่อยู่ในรถเสียแล้ว

มินฮุง เหลียวกลับไปมองประตูทางเข้า ก็ไม่พบ ยูจิน มีเพียงแผ่นกระดาษ แปะติดที่หน้ากระจกรถ ใจความว่า “ วันนี้ขอบคุณมาก”

มินฮุง อ่านแล้ว ยิ้มออกมาส่งใจไปให้ เจ้าของลายมือนี้

แต่ในใจกลับอ้างว้างเดียวดาย เพราะคิดได้ว่า ทุกครั้งที่เขาเข้าไปใกล้ ยูจิน ยูจิน จะถอยห่างออกไป

ยูจิน กลับเข้าห้องพักของตนเอง ทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะกระจก นิ่งนาน ใช้ความคิด

ผู้จัดการส่วนตัวของ คัง มุยฮี บอกว่า คุณจะมาใช้สตูดิโอ เมื่อไหร่ก็ได้นะครับ พรุ่งนี้ต้องมาถ่ายรูป ทำโปสเตอร์และโบรชัวร์ ส่วนวันนี้

คัง มุยฮี แย้งว่า เดี๋ยว ค่ะ คิววันนี้ยกเลิกไปก่อนได้ไหมคะ พอดีฉันมีธุระส่วนตัวต้องไปทำ
ผู้จัดการ : ได้ครับ งั้นโทรหาผมนะครับ

คัง มุยฮี ไปที่บ้านที่ชุนชง เดินเอามือระผนังกำแพงบ้าน เมื่อเข้าไปในบ้าน เปิดเปียโนใช้นิ้วมือ กดคีย์ลงไป แล้วก็แว่ว เสียงของ จุนซางถามขึ้นว่า “ พ่อผมคือใครครับ” คัง มุยฮี สะดุ้ง หันไปก็ไม่พบใคร จึงนั่งลง ที่โต๊ะ ที่เคยใช้รับประทานอาหาร กับจุนซาง

ที่สกีรีสอร์ต

คุณคิม รายงานเรื่องงาน แล้วถาม มินฮุงว่า : เมื่อคืนคุณไปไหนมา
มินฮุง เงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร มองคุณคิม
คุณคิม กระเซ้า ว่า : ยังจะมาทำไก๋อีก นึกว่าผมไม่รู้เหรอยังไง ได้ยินว่าคุณกลับมากับ ยูจิน
มินฮุง ยิ้ม ก้มหน้าดูรายงาน : ใครเป็นคนบอกคุณล่ะ
คุณคิม : จะใครเสียอีกล่ะ จุงอา น่ะซี ไม่น่าถามเลย แล้วคุณคิม ก็หัวเราะพูดต่อว่า : เวลาที่คู่รักมัวแต่หมกมุ่นกับความรักเนี่ยะ จะต้องมีใครคนหนึ่งที่คอยเก็บข้อมูลเพื่อรายงานข่าว แล้วไปไหนกันมา ไปเดทกันมาหรือ
มินฮุง : ไม่ใช่หรอกครับ เขาไม่มีรถกลับมาที่นี่ ผมก็เลยไปรับมา
คุณคิม : อ้องั้นหรือ เข้าใจแล้ว สรุปว่าเจ้าชายต้องขี่ม้าขาวไปรับ
เอ้อ....แต่ว่าพวกคุณทะเลาะกันหรือเปล่า
มินฮุง : เปล่านี่
คุณคิม : เปล่าเหรอ แปลกนะ ยูจิน เขาดูซึม ซึม ไป
มินฮุง : หมายความว่าอย่างไร
คุณคิม : วันนี้สีหน้าเขาไม่ดีเลย เหมือนกับเสียใจเรื่องอะไรสักอย่างหนึ่ง ผมนึกว่าคุณจะรู้เสียอีก ไม่รู้เหรอ
มินฮุง ทำท่าคิด หน้าตาไม่แจ่มใส

ยูจิน นั่งอยู่คนเดียวที่ม้ายาว ริมลานกว้างของสกีรีสอร์ต ในท่ามกลางแสงไฟที่สลัวราง

ลมหนาวพัดกรูกันมารอบกายของ ยูจิน แต่ ยูจิน ก็ยังนั่งเฉย ไม่ได้รับรู้ ถึงสายลมที่เย็นยะเยือกนั้น

นึกถึงแต่ภาพที่ มินฮุง ไปรับเธอที่สวนสาธารณะ ดึงเธอเข้ามากอดแนบอก

( มีเพลง Memory อีกแล้ว ยูจิน คะ เพลงนี้เคยใช้เวลาที่ ยูจิน นึกถึงความหลัง กับ จุนซาง ตอนนี้ จุนซาง ถูกเบียดพื้นที่ในหัวใจของ ยูจิน แล้ว )

มินฮุง เดินออกมาจากตึก เห็น ยูจิน นั่งอยู่ที่ม้ายาว ก็ยิ้มกับตัวเอง เดินเข้าไปหา ยูจิน

ทำท่าค่อยๆย่อง แล้วไปยืนเบื้องหน้าของ ยูจิน

มินฮุง สวมเสื้อคลุมที่มีหมวกและแว่นตา สีเขียว ตัวที่เคยให้ ยูจิน ยืมใส่ เมื่อ ครั้งที่รู้จักกันใหม่ๆ และ มาร่วมตรวจงานกันครั้งแรก

ยูจิน มองมินฮุง แล้ว เมินหน้าไปแอบยิ้ม ทั้งที่ ใบหน้ายังเศร้าสร้อย
มินฮุง ยิ้มให้ ยูจิน ถอดหมวกออก เป็นยิ้มที่ร่าเริง
ยูจิน ยิ้มตอบ

ทั้งคู่เดินไปที่ลานกว้าง มินฮุง เห็น ยูจิน ไม่ได้พันคอด้วยผ้าพันคอ จึงถอดผ้าพันคอของตัวเองออก และนำไปพันคอให้ ยูจิน
ยูจิน เอนตัวหนี

แต่ มินฮุงไม่ยอม ใช้มือจับ ยูจิน เอาไว้ : อยู่นิ่งๆสิ มันหนาวนะ

มินฮุง ไขว้ผูกผ้าพันคอให้

( เห็นท่าทาง ของ มินฮุง แล้ว แสดงว่า ยงจุน ต้องผูกผ้าพันคอ แบเท่ห์ ๆ เองได้ เคย มีคนบอกว่า ในเรื่อง WLS นี้ มินฮุง ผูกผ้าพันคอเท่ห์ๆ 12 แบบ ไม่ซ้ำกัน)

ยูจิน ที่ทำท่าหลบเลี่ยงแต่ต้น นิ่งเฉยยอมให้ มินฮุง เอาผ้าพันคอมาพันคอให้ ราวกับว่าไม่อาจต้านทานแววตาที่อบอุ่นของ มินฮุง ได้

มินฮุง รู้ดีว่า ยูจิน กำลังทุกข์ร้อนใจด้วยเรื่องใด ชีวิตของคนเรามักจะต้องพบกับทางแยกนับครั้งไม่ถ้วน ในเวลาที่พบทางแยก คนเรามักจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกว้าวุ่นกลัดกลุ้มใจได้ยาก แต่ก็ยังต้องเลือกเดินทางหนึ่งทางใดจนได้ เวลานี้ ยูจิน ก็กำลังอยู่ตรงทางแยกที่ทำให้น่ากลัดกลุ้ม

มินฮุง : มีบางครั้งที่คนเราต้องตัดสินใจ จะเดินไปทางนี้ดี หรือจะเดินไปทางนั้น ชีวิตมันคือการตัดสินใจ

เมื่อผูกผ้าพันคอเสร็จ มินฮุง ก็ จับมือของ ยูจิน แกะนิ้วมือของ ยูจิน ออก
ยูจิน ดึงมือหนี แต่มินฮุง จับไว้แน่น ด้วยสองมือของ ตัวเอง เมื่อแกะนิ้วมือ ของ ยูจิน ออกแล้ว มินฮุง ก็วางมือของตนลงไป
มินฮุง : แต่เวลาที่ยังตัดสินใจไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องตอบ อย่างตอนนี้ไง
มินฮุง ยิ้ม กว้างเปิดใจเต็มที่ให้ ยูจิน แล้วจูงมือ ยูจิน พาเดินไปเรื่อยๆ

ยูจิน กลับเข้ามาในห้องพัก ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ยูจิน รับโทรศัพท์
เป็น ซังฮวก โทรศัพท์มา

วันรุ่งขึ้น ยูจิน เดินทางไปโซล ด้วยความหวังว่า จะทำให้ ซังฮวก เข้าใจความรู้สึกของเธอ
ซังฮวก นั่งอยู่คนละด้านกับยูจิน : ขอโทษนะ คืนนั้นฉันไม่เป็นตัวของฉันเองเลย ขอโทษนะ ยูจิน
ยูจิน : ซังฮวก อย่าพูดถึงมันอีกเลย ฉันขอร้องละ
ซังฮวก : ก็ได้ ยูจิน มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก แล้วเธอจะยกโทษให้ฉันได้ไหม เราคงแกล้งทำ เหมือนไม่มีอะไรไม่ได้ แต่เราพยายามลืมมันไปเถอะ

ยูจินไม่ได้มาเพื่อจะฟังคำขอโทษของซังฮวก เรื่องคืนนั้น ยูจินไม่ได้ใส่ใจอีกแล้ว ยูจินรู้สึกว่าต้องการบอกให้ซังฮวกรู้ว่า ใจของเธอกำลังเปลี่ยนไป

ยูจิน : ซังฮวก เรามาคิดเรื่องแต่งง่าน กันอีกครั้งเถอะนะ
ซังฮวก หน้าเสีย แววตาไหววูบ ทำเสียงเข้ม : หมายความว่าอย่างไร
ยูจิน หน้าตาซีดเซียว : ไม่ใช่เพราะเรื่องคืนนั้นหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดที่ฉันพูดล่ะ

ยูจิน ทำท่าอึกอักแล้วพูดต่อ : ในช่วงนี้ฉันสับสนมากจริงๆมองอะไรไม่เคลียร์สักอย่าง ทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อมั่น มันเริ่มสั่นคลอนมองไม่ชัด เรื่องแต่งงานน่ะเราพักไว้ก่อนได้มั๊ย
ซังฮวก : เธอจะเลิกกับฉันเหรอ

ยูจินนั่งก้มหน้าสายตามองพื้นโต๊ะ
ซังฮวก : ทำไมต้องสับสนด้วย เป็นเพราะ มินฮุง เหรอ
ยูจิน เงยหน้าขึ้นมา : มันไม่ใช่เพราะเขาหรอกนะ
ซังฮวก : ถึงมันจะไม่ใช่เขา แต่เขาก็มีส่วนเป็นต้นเหตุด้วยใช่มั๊ยล่ะ
ยูจิน กลับพูดไปอีกทางว่า : เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรือ เป็นเหมือนครอบครัว เป็นเหมือนพี่น้อง เราทำได้ไหมล่ะฮึ
ซังฮวก นิ่ง
ยูจิน : เธอทำเพื่อฉันจะได้ไหม
ซังฮวก ส่ายหน้าน้อยๆ : ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้
ยูจิน : ซังฮวก
ซังฮวก พูดเสียงดัง : ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่มีวันทำยังงั้นแน่ เพราะฉันทำไม่ได้
ยูจิน น้ำคาคลอ ซังฮวก ลุกขึ้นโดยเร็วและออกไปจากที่นั่น ยูจิน นั่งใช้ความคิดที่โต๊ะ

ที่บ้านอาจารย์ คิม

อาจารย์คิม : นี่ตกลงจะไปพรุ่งนี้ใช่ไหม งั้นถ้าไปเจอเจอ ยูจิน ช่วยบอกเขาด้วยว่าแม่เขาก็ไม่สบายใจเรื่องที่เกิด ตอนงานวันเกิด แม่เขาก็รู้สึกแย่เหมือนกัน อย่าลืมบอกเขานะ
แม่ซังฮวก : พอทีเถอะค่ะคุณ
อาจารย์คิม : ผมพูดอะไรเหรอ ซังฮวก ข้าวเสร็จแล้วไปเรียกพ่อด้วยนะพ่ออยู่ห้องหนังสือน่ะลูก
ซังฮวก : ครับพ่อ
: แม่ครับ แม่สนใจจะไปสกีรีสอร์ตกับผมมั๊ยครับ
แม่ซังฮวก : พอเถอะ แม่ไม่อยากไปหรอก อย่าคิดว่าแม่ไม่ชอบเขาโดยไม่มีเหตุผลนะ
ซังฮวก เดินเข้ามาใกล้แม่ : แม่ครับ มันเป็นการเข้าใจผิดกัน
แม่ซังฮวก : มันจะเป็นยังไงก็ช่างแต่แม่ไม่อยากได้ยินเรื่องว่าที่ลูกสะใภ้โดนครหาเรื่องผู้ชายอีกนะ
ซังฮวก : แม่ครับ แม่เคยเห็น ยูจิน เป็นคนดีและอ่อนหวานมาตลอด ทำไมแม่ถึงลืมเรื่องทั้งหมด และหันมาเกลียดเขาตามที่คนอื่นพูด ให้โอกาสเขาหน่อยสิครับ ผมขอร้องละครับ
แล้วซังฮวกก็จับมือแม่มากุมไว้
แม่ซังฮวก : ลูกทำใจได้กับเรื่องพวกนั้นเหรอ
ซังฮวก : ผมเชื่อใจ ยูจิน ครับ แม่เองก็เชื่อใจเขาเถอะครับ เชื่อใจผมด้วย
แม่ซังฮวก ทนลูกชายตื๊อไม่ไหว ยิ้มให้ ซังฮวก : ได้ งั้นไปเรียกพ่อเขามากินข้าวเถอะ

ที่สกีรีสอร์ต
คุณคิมถามจุงอาว่า : พร้อมหรือยัง
จุงอา : ค่ะ
ทั้งคู่อยู่ในชุด จะไปเล่นสโนว์บอร์ด พร้อมอุปกรณ์
มินฮุง ( สวมเสื้อ สีแดง)เดินแกมวิ่งน้อยๆตามหลังมา
คุณคิม : ยูจินกลับมาจากโซลหรือยัง
จุงอา : ทำไมหมู่นี้สนใจเขานักล่ะคะ
หันไปเห็น มินฮุง : ใช่ไหมล่ะคะคุณ ลี แบบนี้น่าสงสัย
คุณคิม : ก็เห็นหมู่นี้เขาไปโซล บ่อยจังเลยนี่นา

ยูจินเดินเข้าประตูโรงแรมเข้ามาพอดี
จุงอา : แล้วคุณไปยุ่งอะไรกับเขาด้วยล่ะ
ทั้งคุณคิม และจุงอา หันไปเห็นยูจิน อุทานพร้อมกัน : อ้าวยูจิน
มินฮุง หันไปเห็น ยูจิน : เดินทางปลอดภัยดีนะครับ
ยูจิน : ค่ะ
คุณคิม : เราจะไปเล่นสโนว์บอร์ด กัน ไปด้วยกันไหมครับ
จุงอา : ไปด้วยกันสิ
ยูจิน : ไม่ล่ะค่ะ ฉันอยากจะพักผ่อน แล้วหันไปทาง มินฮุง ; คุณลี คะ ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหมคะ
มินฮุง พยักหน้า : ได้สิครับ
คุณ คิม เอื้อมมือไปรับอุปกรณ์ มาจาก มินฮุง : เอ้าตามสบายครับ
มินฮุง และ ยูจิน เดินเข้าไปข้างในโรงแรม
คุณคิม บ่น : สงสัยจะเหลือคุณกับผมเท่านั้นเองแล้วละ
จุงอาสงสัย : หมายความว่าอย่างไร
คุณคิม หันไปทางจุงอา : ก็คุณและผมไงล่ะ
แล้วทั้งคู่ก็พูดขึ้นพร้อมกัน : แหมแบบนี้มันไม่เหมาะละมั้ง
แล้วก็ต่างคนต่างแยกกันไปคนละทิศคนละทาง

ส่วน มินฮุง และ ยูจิน นั่งในคอฟฟี่ชอป
มินฮุง เห็นใบหน้าที่หม่นหมองของ ยูจิน
มินฮุง รู้สึกว่า ยูจิน น่าจะได้ดื่ม โกโก้ที่ทั้งหวานและอุ่นสักถ้วย
ยูจิน รู้สึกว่า มินฮุง เป็นผู้ชายที่ไม่มีข้อบกพร่อง และที่เธอประทับใจมากที่สุด ก็คือความอ่อนโยน
และความสนิทสนมที่ มินฮุง มีต่อเธอนั้นได้ก้าวล้ำเกินระดับปกติแล้ว

มินฮุง ชวนคุยขึ้นก่อนว่า : หิมะตกหนักมากเลย
บริกร ยกเครื่องดื่ม มาเสริฟ์

มินฮุง ยื่นมือไปเลื่อนถ้วยโกโก้ ไปให้ข้างหน้า ยูจิน : มีคนเคยบอกว่า ดื่มอะไรหวานๆ เหมือนโกโก้ร้อน จะทำให้เราสดชื่นขึ้น
ยูจิน : ฉันดูเศร้านักหรือคะ
มินฮุง : ครับ เศร้ามากเลย ยิ้มให้แล้วหัวเราะ ขอผมถามได้ไหมครับ คุณไปที่โซลทำไม
ยูจิน : เมื่อวานคุณบอกว่า บางทีคนเราก็ต้องตัดสินใจเลือกทางเดินว่าจะไปทางนั้นดี หรือทางนี้ดี ฉันน่ะขอบคุณ คุณ มากนะคะ
มินฮุงฟังและมองยูจินอย่างสนใจตั้งใจฟัง
ยูจิน พูดต่อ : เพียงแต่ว่าฉันต้องข่มใจไว้ ฉันเปิดใจกับคุณก็ไม่ได้ ฉันจะทิ้งซังฮวก ก็ไม่ได้

มินฮุง หน้าตาเคร่งขรึมลง
ยูจิน : ถ้าฉันยังมีซังฮวก ฉันก็คบกับคุณไม่ได้ ฉันจะเลือกทั้งสองทางก็ไม่ได้ นี่คือการตัดสินใจของฉัน
มินฮุง : ยูจิน
ยูจิน : วันนี้ฉันบอกซังฮวกไปว่า ฉันแต่งงานกับเขาไม่ได้

มินฮุง หน้าตาจากเคร่งขรึม เป็นหม่นหมอง
ยูจิน : และฉันก็ไม่สามารถคบกับคุณได้เช่นกัน
ยูจิน มอง มินฮุง : จากนี้ไปฉันอยากจะอยู่คนเดียวสักพักหนึ่งค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่า จะอยู่ได้หรอเปล่า แต่ฉันจะพยายาม มินฮุง ฉันไม่อยากจะเป็นคนเลว ไม่ว่ากับคุณ หรือซังฮวก
มินฮุง มองโต๊ะนิ่ง
ยูจิน ทำท่าทางจริงจัง : คุณจะช่วยฉันได้มั๊ยตะ
มินฮุง : ผมคงทำอย่างนั้นไม่ได้
เงยหน้ามอง ยูจิน : มันไม่ใช่การตัดสินใจ แต่มันคือการยอมแพ้ ผมช่วยให้คุณยอมแพ้ไม่ได้

( ผมไม่อาจช่วยคุณด้วยการให้ผมเองตัองปล่อยคุณไป)

สำหรับ มินฮุงแล้ว หาก ยูจิน ต้องการอะไร เขาช่วยเธอได้ทั้งนั้น แต่เขาไม่มีวันช่วยเธอ ด้วยการทิ้ง ยูจิน ไป
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยูจิน เอาแต่กังวลว่าคนอื่นจะลำบากใจหรือไม่ จน ยูจิน ไม่อาจทำตามอารมณ์ ความรู้สึกของตนเองได้ ทำให้ ซังฮวก และ มินฮุง ต่างก็ วุ่นวายใจด้วยกันทั้งคู่ ในขณะที่ ยูจินเอง ก็มีชีวิตอย่างปวดร้าว

แม้ มินฮุง อยากจะบอก ยูจินว่าไม่ว่า ยูจิน จะตัดสินใจอย่างไร เขาก็ยังรักเธอ ตลอดไป แต่ก็ไม่ส่ามารถพูดคำนี้ออกมาได้

สิ่งที่ มินฮุง ปรารถนาก็คือ ความรักที่ลงเอยด้วยความสุขสมหวัง ไม่ใช่เพียงแต่รักอย่างเดียวเท่านั้น

( ดีมากคะ คุณ มินฮุง คุณเป็นพระเอกนี่นะ ไม่ใช่พระรองสักหน่อย )

เมื่อแยกจากกัน มินฮุง ยังไม่สามารถกลับไปห้องพักได้
มินฮุง ยืนมองผู้คนที่เดินไปมา นึกถึงคำพูดของ ยูจิน” ฉันน่ะตั้งใจจะอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเอง คุณจะช่วยฉันได้ไหมคะ
“มันไม่ใช่การตัดสินใจ แต่มันคือการยอมแพ้”
มินฮุง รู้สึกว่า ยูจิน เป็นคนซื่อบื่อที่ใจดี มักจะคำนึงก่อนว่าคนอื่นจะเจ็บปวดหรือไม่ แล้วค่อยมาคำนึงว่าตัวเองจะเจ็บปวดหรือไม่

ซังฮวก มาถึงสกีรีสอร์ตพร้อมกับเจ้าหน้าที่ของสถานีวิทยุคนอื่นๆ : เออนี่แล้วฉันจะได้เห็นคู่หมั้น ของนายเมื่อไหร่
มินฮุง เดินอยู่กับคุณคิมเห็นรถบรรทุกวิ่งเข้ามาจอดที่โรงแรม
เมื่อ ซังฮวก จัดแจงสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ซังฮวก ก็ไปที่ห้องของ มินฮุง ในขณะที่ มินฮุง กำลังดูแบบแปลนอยู่ เมื่อ มินฮุง เห็น ซังฮวก ก็ลุกขึ้น แววตาแสดงความแปลกใจและหนักใจขึ้นมาทันที ในขณะที่ซังฮวก กลับมีใบหน้าที่มีความเชื่อมั่นในตนเองอย่างประหลาด
มินฮุง : ไม่ได้พบกันซะนาน เชิญนั่งสิครับ
ซังฮวก : ไม่ละ แต่อยากจะมาพูดอะไรหน่อย ผมไม่รู้จักคุณดีเท่าไหร่ แต่ ตั้งแต่ที่คุณบอกรัก ยูจิน ต่อหน้าผม ทั้งที่คุณยังคบกับแชรีนอยู่ ผมคิดว่าคุณเป็นคนซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก และเป็นคนประเภทอยากได้อะไรแล้วคุณต้องได้ แต่ผมไม่ใช่ ผมไม่เคยทำอะไรที่มันผิดศีลธรรมเลย เพราะงั้นผมจะไม่สนใจอะไรที่ไม่ใช่ของผม แต่ว่าของของผม ผมจะปกป้องให้ถึงที่สุด
มินฮุง : คุณอยากจะพูดแค่นี้ใช่ไหม
ซังฮวก : คุณรู้ใช่ไหมว่า ยูจิน คิดถึงคนอื่นเวลาที่มองหน้าคุณ คัง จุนซาง ไงล่ะ
มินฮุง : แล้วไงล่ะ
ซังฮวก : คุณก็อย่าฉวยโอกาส ทำให้ ยูจิน หวั่นไหวเลยน่า
มินฮุง : หวั่นไหวเหรอ แล้วคุณพูดกับ คัง จุนซาง เรื่อง ยูจิน ยังงี้ด้วยหรือปล่า
ซังฮวก นิ่ง ( คงนึกไม่ถึงว่าจะถูก มินฮุง ย้อนศร เอาแบบนี้)
มินฮุง : ผมไม่ใช่คนที่จะต้องใช้ทริค หลอกล่อให้ผู้หญิงสนใจนะ เรื่องที่คุณพูดผมจะไม่ใส่ใจ ( ผมทั้ง รูปหล่อ อ่อนโยน แสนดี การศึกษาดี ร่ำรวย คุณไม่รู้รึไงเฮอะ คุณ ซังฮวก มัวไปอยู่ที่ไหนมานี่)
ซังฮวก : ไม่ว่ายังไงก็ตาม ยูจิน ก็ไม่มีวันที่จะทิ้งผม
มินฮุง : อันนี้มันก็แล้วแต่เขา
ซังฮวก : งั้นก็คอยดูแล้วกันว่า ยูจิน จะตัดสินใจยังไง
แล้วซังฮวก ก็หันหลังออกไป
มินฮุง ได้แต่มอง ด้านหลังของ ซังฮวก ( ก็ จะมองด้านหน้าได้ยังไงกันเล่า) มีร่องรอยกังวลใจ กับท่าทางเย่อหยิ่งถือดีของ ซังฮวก
ซังฮวก ตามหา ยูจิน เพื่อจะมาชวนไปทานอาหารเย็น
ยูจิน : ซังฮวก เธอมีงานที่ต้องทำไม่ใช่หรือ
ซังฮวก : ฉันจะมาชวนเธอไปกินดินเนอร์ เท่านั้น
ยูจิน: วันนี้ ฉันต้องทำงานดึกน่ะ ขอโทษนะ
ซังฮวก : แต่เธอก็ต้องกินข้าวไม่ใช่หรือ เพื่อนฉันขู่ว่า จะเลื่อนงานคอนเสริต์ ถ้าเธอไม่ไป ไว้ทุ่มตรงฉันจะมารับ
ยูจิน ได้แต่เรียก : ซังฮวก
พอทุ่มตรง ซังฮวก ก็ไปรับ ยูจิน ยูจิน หน้าตาไม่แจ่มใส
ซังฮวก แนะนำ ยูจิน ให้เพื่อนร่วมงาน รู้จัก
ดีเจ เพื่อนของ ซังฮวก บอกว่า : ในที่สุดผมก็ได้พบคุณ เขาเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังมากเลย คุณน่ารักมากจริงๆ
ซังฮวก : แน่นอนสิ เขาเป็นคู่หมั้นฉัน
ซังฮวก ใช้มือโอบไหล่ ยูจิน ขณะเดินเข้าห้องอาหารของ โรงแรม
ยูจินชะงัก เมื่อพบว่า มินฮุง และ คุณคิม ทานอาหารค่ำ ในห้องนั้นด้วย ซังฮวก เลือก โต๊ะนั่งให้ใกล้กับโต๊ะของ มินฮุง
มินฮุง เงยหน้าขึ้นมาพอดี ขณะที่คุณคิม นั่งหันหลังให้ ผู้มาใหม่ คุยจ้อ : แล้ว ตกลง ...แต่เมื่อเห็น มินฮุง มองเลยไปด้านหลังของตัวเอง ก็ชะงัก คำพูด หันไปมองบ้าง
ยูจิน แอบมอง มินฮุง

ซังฮวก เจ้ากี้เจ้าการ : ผมเลือกให้แล้วกันนะ
ดีเจ : แหมนี่ .....ทำท่าล้อเลียนซังฮวก ..ว่าแต่ จะแต่งงานกันเมื่อไหร่ รีบๆ แต่งกันเถอะครับ..ผมเล่นเพลง ไวโอเลตให้คุณเป็นของขวัญงานหมั้น
ซังฮวก บอกว่าเร็วๆนี้
ดีเจ ขอเป็นพิธีกรในงาน
ซังฮวก แกล้งบ่นเชิงปรึกษากับ ยูจินว่า : จะเอายังไงดี เรามีคนเป็นพิธีกรให้แล้ว ยงกุ๊ก อุตส่าห์เตรียมตัวไว้แล้ว

คุณคิม ชัก รำคาญ และเข้าใจ มินฮุง เอ่ยชวน มินฮุง ขึ้นว่า : เราไปกันเลยดีไหมครับ
มินฮุง ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ตอบคำว่า ; ดี
มินฮุง เห็นท่าทางของ ซังฮวก ที่ทำท่าสนิทสนมกับ ยูจิน อย่างออกหน้าออกตา ก็ เกิดอาการ กินไม่ลง
มินฮุง ลุกเดินไปที่โต๊ะของ ซังฮวก : ผมไปก่อนนะครับ
ยูจิน : ได้แต่มอง มินฮุงอย่างร้อนใจและหนักใจ
คุณ คิม : ตามสบายนะครับ ไปเถอะ

คุณคิม พูดกับ มินฮุง ว่า : ว้าว คู่หมั้นของ ยูจิน นี่ไม่เลวเลยนะ เขามาพูด confirm ต่อหน้าคุณ เนี่ยะ เราไปดื่ม อะไรกันต่อไหมครับ
มินฮุง : ไม่ละผมอยากออกไปเดินเล่นสักพัก
มินฮุง ออกไปเดินด้านนอก เดียวดาย ในบริเวณ ที่เคย จูงมือ ยูจิน เดินเล่น กันมาก่อน
ดีเจ ถาม ยูจินว่า : พรุ่งนี้คุณจะมาดู คอนเสิร์ต ไหม
ซังฮวก ตอบแทน ว่า : แน่นอนอยู่แล้ว
ยูจิน : ค่ะ
หันไปทาง ซังฮวก : ฉันมีอะไร จะคุยด้วย
ดีเจ : คุยเหรอ คงมีเรื่องคุยกันเยอะเลยสิ ก็ไม่ได้เจอกันนาน ตามสบายนะครับ
หันไปทาง ซังฮวก : ฉันจะออกไปคอยข้างนอก
ซังฮวก : แล้วเจอกันนะ
ยูจิน และ ซังฮวก ไปที่ คอฟฟี่ชอป
ซังฮวก : เป็นยังไงบ้างเพื่อนฉัน เขาตลกมากดีไหม เขาชอบสูบบุหรี่ ตลอดเวลาเลย แต่เขาเล่น เปียโน เก่งนะ
ยูจิน : ซังฮวก อย่าพยายามเลย
ซังฮวก : ฉันเปล่าเสียหน่อย
ยูจิน : ที่ฉันพูดเมื่อคราวก่อนน่ะ ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ จริงๆนะ ฉันไม่ได้พูดเพื่อให้ เธอพยายามเปลี่ยนนะ อย่าทำแบบนี้เลย
ซังฮวก : แล้วไงล่ะ
ยูจิน : มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก ฉันตัดสินใจแล้ว

ยูจิน พยายามฝืนเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ ตัดสินใจพูดกับ ซังฮวก ด้วยความหวังว่า ซังฮวก จะยอมรับการตัดสินใจของเธอ

ซังฮวก โกรธ : ฉันบอกเธอแล้วไงล่ะว่าฉันไม่เห็นด้วยกับเธอ และฉันก็ทำไม่ได้ด้วย
ยูจิน : ไว้คุยกันวันหลังเถอะนะ แล้ว ยูจิน ก็ลุกขึ้น เดินแกมวิ่ง ออกมา
ซังฮวก วิ่งตาม ฉุด ยูจินไว้ เรียกด้วยเสียงอันดังด้วยอารมณ์ภายใน : ยูจิน
จับ ยูจินไว้ทั้งสองแขน : จะไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเรอะ จะไม่แต่งกับฉัน แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ
ยูจิน : ขอโทษนะซังฮวก แต่เธอ พยายามเข้าใจฉันหน่อยไม่ได้เหรอ
ซังฮวก : ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่รักฉัน ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า แต่ยังไงฉันก็รักเธอ ฉันรักเธอเสมอ
ยูจิน : ซังฮวก ที่ผ่าน ๆมา เธอคิดว่าฉันไม่ได้รักเธอเลย และเธอก็ทนมาตลอด ยังงั้นใช่ไหม
ซังฮวก : ขอแต่เธออยู่ข้างๆฉัน เหมือนที่เธอเคยทำ แค่นั้นฉันก็พอใจแล้ว
ยูจิน : ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ ถ้าให้ทำแบบนั้น ฉันทำไม่ได้จริงๆ
ซังฮวก : เพราะอะไรล่ะ ตอบมาสิ ทำไมถึงบอกไม่ได้ อย่าพยามยามพูดอ้อมค้อมอีกเลย
ซังฮวก เขย่า ยูจิน แรงๆ : บอกเหตุผลฉันมาสิ ทำไมถึงบอกไม่ได้ อยากให้ฉันตอบให้ไหม ก็เพราะ ลี มินฮุง ไงล่ะ ไม่ว่าเธอจะปฎิเสธอย่างไร แต่ฉันรู้ว่าเป็นเพราะเขา เป็นเพราะ ลี มินฮุง ใช่มั๊ย เสียงของ ซังฮวก ดังยิ่งขึ้น

มินฮุง ที่ ออกไปเดินรับลมข้างนอกกำลังกลับเข้ามาข้างใน จึงเห็น ซังฮวก กำลังหยาบคายกับ ยูจิน
มินฮุง ทำเสียงแข็งกร้าว ใส่ ซังฮวก : นี่คุณทำอะไรของคุณน่ะ
มินฮุงเดินเข้าไปหาทั้งสองคน และบอก ยูจินว่า : ยูจินเข้าไปข้างในเถอะ
ซังฮวก เสียงดังใส่ มินฮุง : คุณว่าไงนะ
มินฮุง บอก ยูจิน ต่อ : ผมจะคุยกับซังฮวกเอง คุณเข้าไปรอข้างในเถอะ
ยูจิน : มินฮุง
ซังฮวก เข้าไปจับคอเสื้อ มินฮุง คำรามว่า : นายนี่มันน่า.....
มินฮุง : ถ้าคุณอยากจะต่อยผม เชิญเลย ผมไม่ว่าอะไรหรอก แต่ผมทนให้คุณทำกับ ยูจิน แบบนี้ไม่ได้
( โอ๊ย !!! พระเอ็ก พระเอก เหลือเกิน คุณ ลี มินฮุง ส่วน ซังฮวก ก็ลืมบทบาท พระรอง แสนดี เป็นพ่อพระ ตามธรรมเนียม ละครรักเกาหลี แล้วซีนี่ตอนนี้กลายเป็นตัวโกงแล้วค่ะ)

ซังฮวก ยิ่งโกรธหนัก : อะไร นะ
มินฮุง : ทำไมไม่กล้าต่อยหรือ ไม่กล้าต่อย เพราะกลัวผิดศีลธรรมหรือไง
ซังฮวก งง งวย โดนหมัดเด็ด ปล่อยมือ จากคอเสื้อของ มินฮุง เมื่อได้ยิน คำพูดนี้ของ มินฮุง เพราะว่า....นี่เป็นคำพูด ที่คัง จุนซาง เคยพูด เมื่อ สิบปีที่แล้ว ที่สนาม ซ้อมกีฬา นี่นา
มินฮุง เดินไปหา ยูจิน : ไปเถอะ ยูจิน

ซังฮวก หันไปมอง มินฮุง นึกเห็นภาพของ จุนซาง ...และคำพูดที่ว่า ..ไง.. ไม่กล้าต่อยกลัวผิด หรือไง
ซังฮวก รู้สึกหวาดหวั่น สองคนนี้ช่างเหมือนกันเหลือเกิน ไม่ใช่ จุนซาง อย่างนั้นหรือ
ยูจิน : เอามือ มินฮุง ที่จับไหล่เธอไว้ ออกจากไหล่เธอ : ฉันจะตามเข้าไป ขอฉันคุยกับ ซังฮวก ก่อนเถอะ ฉันไม่อยากทิ้งเขาไว้แบบนี้ ขอโทษค่ะ
มินฮุง หันมามอง ยูจิน และซังฮวก
ยูจิน กลับเข้าห้องพัก เดินไปมา

มินฮุง ยืนพิงกรอบหน้าต่างในห้องของตนเอง ม่านปลิวไสวไปตามแรงลม
ซังฮวก ก็พิงกรอบหน้าต่างในห้องของตัวเองเช่นกัน นึกถึงใบหน้าและคำพูด จุนซาง....ทำไม..ไม่กล้าต่อย เพราะกลัวผิดรึไง แล้วก็นึกถึงใบหน้าของมินฮุง ...ทำไม.... ไม่กล้าต่อย เพราะกลัวผิดศีลธรรมรึไง
ซังฮวก ส่ายหน้ากับตัวเอง นั่งลงที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์

ซังฮวก โทรไปหา อาจารย์ คิม
อาจารย์คิม ถามถึง ยูจิน
ซังฮวก : พ่อครับ พาแม่มาที่นี่พรุ่งนี้ด้วยนะครับ ผมมีอะไรจะบอกน่ะครับ ต้องมาให้ได้นะครับ
อาจารย์คิม : เอางั้นก็ได้ งั้นพ่อจะพยายามไปให้ถึงตอนบ่าย
ซังฮวก วางโทรศัพท์ กับพ่อ แล้ว โทรฯ ไปหา แชรีน ขอร้องให้แชรีน และเพื่อนๆ ไปที่ ชุนชง เพื่อชวนแม่ของ ยูจิน มาที่สกีรีสอร์ต ด้วยกัน

วันรุ่งขึ้น

ซังฮวก จัดเตรียมสถานที่ สำหรับการแสดงคอนเสริต์
จุงอา ไปกับคุณคิม
มินฮุง หารือ แปลนงานกับ ยูจิน
มินฮุง ถาม ยูจิน ว่า : มีอะไรจะบอกผมไหม
ยูจิน : เมื่อคืนนี้ ฉันทำคุณเสียความรู้สึก คุณโกรธฉันหรือเปล่าคะ
มินฮุง : ทำไมล่ะ เพราะคุณไปกับ ซังฮวก น่ะหรือ แล้ว มินฮุง ก็หัวเราะ
ผมว่าคุณใจดีมากเกินไป
ยูจิน : เอ๊ะ
มินฮุง : ผมว่าคุณใจดีมากเกินไป คุณรู้อะไรไหม คนใจดีมักทำให้คนรอบข้างอึดอัด
ยูจิน : เหรอคะ
มินฮุง : คุณไม่อาจเปิดเผยตัวเองได้ เพราะคุณกลัวจะทำร้ายจิตใจคนอื่นเขา และคนรอบข้างก็ต้องอึดอัดเพราะพวกเขาสับสน เข้าใจที่ผมพูดไหม
ยูจิน : คุณว่า ฉันเป็นคนโลเลหรือคะ
มินฮุง : ผมไม่ได้ว่าอย่างนั้น ผมชอบในแบบที่คุณเป็นน่ะนะ แต่ตอนนี้คุณต้องเคลียร์ตัวเองมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้น ทั้งผม และ ซังฮวก จะยิ่งลำบากใจ และที่แย่ที่สุดก็คือ คุณ ก็ต้องลำบากใจ
ยูจิน : แล้วฉันควรทำยังไงล่ะคะ
มินฮุง : เคลียร์ตัวเองให้แน่ชัด ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ
ยูจิน ทำท่าทางไตร่ตรอง ใช้ความคิด
มินฮุง พูดต่อว่า : ไปกันเถอะ ไปดูบ้านพักกัน

ทั้งสองคน เดินไปตรวจงาน
ซังฮวก ออกไปรับพ่อแม่ พาเดินเข้าโรงแรม อาจารย์ มองเห็น มินฮุง และ ยูจิน ก็อุทานว่า : เอ๊ะ นั่นมัน....
มินฮุง ถาม ยูจิน ว่า : เรียบร้อยใช่ไหม งั้นก็....ก้มดูแฟ้มในมือ
ยูจิน เห็นอาจารย์คิม ก็ก้มศีรษะทักทาย มินฮุง ที่หันหน้ามาทาง ยูจิน เห็น ยูจิน ทำเช่นนั้นจึงหันมามอง
ยูจิน : สวัสดีค่ะ
อาจารย์คิม : เอ้อ สวัสดี.. มองไปที่ มินฮุง ถามว่า : เธอคือ คัง จุนซาง ใช่ไหม ใช่ไหมเนี่ยะ
มินฮุง หันไปทาง ยูจิน เป็นเชิงปรึกษาว่าจะตอบอย่างไรดี พอดี อาจารย์ คิม พูดต่อว่า...อ้อ ใช่จริงๆ ด้วย เธอเคยแวะไปหาฉัน ที่มหาวิทยาลัยด้วย จำได้หรอเปล่า ฉันไง คิม ซังยู (คิมจินซู)
มินฮุง ได้แต่ยิ้มตะขิดตะขวงใจ
ซังฮวก ; ไม่ใช่หรอกครับพ่อ เขาชื่อ ลี มินฮุง เขาดูแลเรื่องการปรับปรุง สกีรีสอร์ต
อาจารย์คิม : อ้องั้นเหรอ
แม่ของ ซังฮวก หันไปมอง มินฮุง ทำท่าสนใจ และสะดุดใจ
มินฮุง : ไม่เป็นไรหรอกครับ ใครๆ ก็ทักผมแบบนี้ทั้งนั้น
แม่ของซังฮวก หันไปมอง ยูจิน ยูจินหลบสายตาลงต่ำ
ซังฮวก ตัดบท : ยูจิน เธอต้องไปดูคอนเสริต์ด้วยนะ โอเค
ยูจิน : จ้ะ
ซังฮวก : พ่อครับ เราไปกันเถอะครับ
ยูจิน เอ้อ... คำนับให้ทุกคน แม่ของซังฮวก
มินฮุง ก็มองอาจาร์ย์คิม และพวกอยู่เช่นกัน : ยูจิน เราไปกันเถอะ
อาจารย์คิม เหลียวกลับมามองมินฮุง
แม่ของซังฮวก เหลียวกลับไปมอง มินฮุง เช่นกัน แต่ด้วยคนละความคิดกัน

ยูจิน : น่าแปลกนะ
มินฮุง : อะไรเหรอ
ยูจิน : ทำไม จุนซาง ถึงต้องไปหา พ่อของซังฮวก ด้วย
อาจารย์คิม : ไม่น่าเป็นไปได้นะ ทำไมเขาถึงหน้าเหมือนกันขนาดนี้ ซังฮวก ลูกแน่ใจนะว่า จุนซาง น่ะตายไปแล้ว
ซังฮวก : ครับพ่อ ลี มินฮุง เขาโตที่อมริกาครับ
แม่ซังฮวก หันขวับไปที่ ซังฮวก : นั่นมันแฟนของ แชรีน ใชไหม
ซังฮวก : เข้าไปข้างในกันเถอะครับ
รถของแชรีน จอดลง มี ยงกุ๊ก จินซุก และ แม่ของยูจิน

ซังฮวก ไปที่เคาน์เตอร์
ถามว่า พ่อกับแม่ ว่า ทำไมไม่กลับพรุ่งนี้ละครับ ดูคอนเสริต์ แล้วก็ค้างที่นี่สักคืนได้ไหมครับ
อาจารย์ คิม : อืม...ไม่เลวนะ
ยงกุ๊กเรียกซังฮวก
ซังฮวกบอก พ่อกับแม่ว่า เขาชวนแม่ของ ยูจิน มาด้วย และขอตัวไปดูการซ้อม
ปัก แชอุน แม่ของซังฮวก ซึ่งทำท่าทางไม่ค่อยพอใจนักมาตลอดเวลา พอพบแม่ของ ยูจิน ก็พยายาม ปรับสีหน้า และถามถึง ฮีจิน น้องสาวของยูจิน

แชรีน ไปที่ห้องทำงานของมินฮุง

มินฮุง กำลังพูดเรื่องงาน
: ครับ เราจะพยายามให้เสร็จภายในอาทิตย์หน้าครับ ตกลงครับ
แชรีน พูดออกตัว กับ มินฮุง ก่อนว่า : ไม่ต้องกลัวหรอก มินฮุง ฉันมาในฐานะเพื่อน โอเค้
มินฮุง : นั่งก่อนสิ จะดื่มอะไรมั๊ย ยกโทรศัพท์ขึ้น ทำท่าจะสั่ง
แชรีน : ไม่ค่ะ ขอบคุณ มินฮุง วางโทรศัพท์ลง
แชรีน : ไงคะ ทุกอย่างราบรื่นดีไหมคะ
มินฮุง เรียกแชรีน เสียงหนัก
แชรีน : คุณกับ ยูจิน เป็นไงคะ ทุกอย่างคงไม่ง่ายใช่มั๊ย
มินฮุง : ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พอใจหรือยัง คุณมาดู คอนเสริต์หรือ
แชรีน : ก็หลายอย่างค่ะ คุณจะไปดูด้วยหรือเปล่าคะ
มินฮุง : ก็ไม่แน่นะ ผมยังมีหลายอย่างที่ต้องทำ
แชรีน : นี่ไล่ฉันทางอ้อมใช่มั๊ยคะ ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เจอกันนะคะ คราวหน้าคุณเลี้ยงเหล้าฉันนะ ลุกขึ้นยืน
มินฮุง : ไว้ผมว่างก่อน
แชรีน : เอาไว้คุณว่าง น่าผิดหวังจัง ทีเมื่อก่อนนี้ คุณเคยแบ่งเวลาให้ฉันตลอด ฉันไปละ
แชรีน เดินไปที่ประตูห้อง มินฮุง มองด้านหลังของแชรีนอยู่ แชรีนหันมา หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส บอกว่า : ฉันว่าคืนนี้ ต้องมีอะไรสนุกๆ แน่ๆ ฉันรับรองได้เลย
มินอุง ทำท่าครุ่นคิด ก้มหน้าลงทำงานต่อ

ที่เวทีคอนเสริต์ กำลังซ้อมเตรียมความพร้อม
ซังฮวก พาอาจารย์คิม แม่ ของตน และแม่ของ ยูจิน ไปที่งานแสดง ชวนพูดขึ้นว่า : อาจจะหนาวนะครับ อย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ คอนเสริต์ อาจจะน่าเบื่อ แต่ห้ามลุกจนกว่าจะจบนะครับ
แม่ของซังฮวก : ไม่ต้องห่วงแม่หรอก ห่วงคอนเสริต์ ดีกว่า พ่อ โปรดิวเซอร์
แม่ของ ยูจิน ถามซังฮวกว่า : เอ้อ ซังฮวก แล้ว ยูจิน ล่ะ อยู่ที่ไหนล่ะ
ซังฮวก : ยังทำงานอยู่มังฮะ เดี๋ยวผมจะไปตามให้
แม่ของ ยูจิน : ขอบคุณมาก
แม่ของซังฮวก เปิดกระเป๋าถือ : คุณคะ ฉันลืมกระเป๋าสตางค์น่ะ คุณไปจองที่ให้ฉันก่อนนะคะ แล้วหันกลับไปที่โรงแรม
ซังฮวก เตือนว่า เร็วหน่อยนะครับ

มินฮุง เดินอยู่กับยูจิน
มินฮุง : ไม่ไปดูคอนเสริต์เหรอ
ยูจิน : ไปค่ะ ฉันนัด จุงอา ไว้ที่นั่น แล้วคุณล่ะคะไม่ไปเหรอคะ
มินฮุง : ผมยังไม่แน่ใจ
ยูจิน ใช้ผ้าพันคอของ มินฮุง พันคออยู่
มินฮุง : ผ้าพันคอนี้เหมาะกับคุณจัง
ยูจิน ทำท่านึกขึ้นได้: อ้อ ฉันตั้งใจจะเอามาคืนคุณน่ะค่ะ
ยูจิน คลายผ้าพันคอ ออก มินฮุง เข้าไปยื้อยุดไว้: ไม่ต้องหรอก คุณเก็บไว้เถอะ
ยูจิน ไม่ยอม : ไม่ได้ค่ะ และ คลายผ้าพันคออกจนได้
มินฮุง : ผมอยากให้คุณจริงๆ นะ
ยูจิน : แต่ว่ามันเป็นของคุณนะคะ
มินฮุง : ไม่ได้ ตอนนี้มันเป็นของคุณแล้ว
มินฮุง พยายามดึงผ้าพันคอให้อยู่กับ ยูจิน พอปล่อยมือจากผ้าพันคอ ยูจิน ก็ดึงผ้าพันคอออก แล้วเอามาคล้องคอให้ มินฮุง
มินฮุง เลยยืนเฉย หัวเราะอย่างแจ่มใส ให้ ยูจิน พันผ้าพันคอให้ ราวกับคู่รักที่ผูกหันกันมานาน

แม่ของซังฮวก กลับออกมาจาก ไปเอาของที่ลืมไว้ ที่ห้องพัก เห็นภาพนี้เข้าพอดี

นางเห็นว่า ทั้งคู่สนิทสนม กันมาก
พอยูจิน พันผ้าพันคอให้ มินฮุง เสร็จ ก็ทำท่าโล่งใจ วางมือที่เอว มอง มินฮุง ทำท่าพออกพอใจเหลือเกิน
แม่ของซังฮวก ตาลุกวาว : ตายแล้ว นึกแล้วเชียว นางแพศยา

ที่เวทีคอนเสริต์

ซังฮวก เตือนเพื่อน ดีเจ ว่า : อย่าลืมเรื่องที่เตรียมกันไว้
ดีเจ : ไม่ลืม พ่อแม่ นายมาหรือยัง ซังฮวกชี้ให้ดูว่า: มาแล้วนั่งโน่นไง
ดีเจ : แล้ว คู่หมั้นนายล่ะ
ซังฮวก : ฉันจะไปตามเดี๋ยวนี้แหละ อย่าลืมนะ ช่วยหน่อยนะ
ดีเจ : ได้เลยไม่ต้องห่วง
ซังฮวก ให้สัญญาณ ดีเจ ยุลเยิล เข้าประจำที่ ไมโครโฟน
คอนเสริต์ เริ่มขึ้นแล้ว
มินฮุง คุณคิม ยูจิน และจุงอา เดินออกมาพอดี จากงานก่อสร้าง
ซังฮวก : ยูจิน คอนเสริต์ เริ่มแล้วนะ ยูจิน รับคำ
ซังฮวก : จุงอาล่ะ
ซังฮวก ชวนทุกคน หันไปทาง มินฮุง
มินฮุง : คือว่า
ซังฮวก : ไปสิครับ ผมอยากให้คุณไปด้วย ไปเถอะยูจิน แล้ว ซังฮวก ก็ฉุดมือ ยูจิน เดินไป
คุณคิม : ไปเถอะน่า ของฟรีน่ะ จุงอา เสริมว่า : จริงด้วย
มินฮุง ก็เลยตามเข้าไปดูคอนเสริต์ด้วย

ยูจิน ดีใจ ที่ได้พบแม่ ซังฮวก ชวน ยูจินให้เข้าไปนั่งกับแม่ ยูจิน โบกมือทักทายยงกุ๊ก และ จินซุก
แชรีน ยิ้มแฝงด้วยเลศนัย

มินฮุง คุณคิม และ จุงอา นั่งแถวหน้าสุด อีกด้าน
ซังฮวก มองมินฮุง ด้วยสายตา ยิ้มแย้ม
คอนเสริต์ ดำเนินไปเรื่อยๆ ท่าทางของ มินฮุง สนใจเพลงบรรเลง.

ตอนท้ายของรายการ

ดีเจ ยุลเยิล ได้ขึ้นไปบนเวที กล่าว ว่า : คอนเสริต์กำลังจะจบแล้ว ขอเชิญโปรดิวเซอร์ คิมซังฮวก ซึ่งเป็นผู้ที่ทำให้ คอนเสริต์ ในครั้งนี้ได้มาจัด ที่สกีรีสอร์ต เพราะ ยูจิน คู่หมั้นของคิม ซังฮวก อยู่ที่นี่นั่นเอง

ดีเจ ถามผู้ชมว่า อยากเห็นคู่หมั้นของ ซังฮวก ไหม ผู้ชม พากันปรบมือ เรียกร้อง จินซุก และแม่ ก็ ทั้งผลัก ทั้งดึง ยูจิน ให้ลุกขึ้น ไปยืนข้าง ซังฮวก แล้ว ดีเจ ก็เริ่ม แผนการ เมื่อทั้งคู่ อยู่หน้าเวที
มินฮุง เริ่มเครียด ตั้งแต่ เห็นซังฮวกขึ้นไปบนเวที

ส่วน ยูจิน ก็หน้าซีดเผือด ทำท่าทางเหมือนคน ที่ใจไม่อยู่ กับเนื้อกับตัว เมื่อถูกเรียกร้องให้ขึ้นไปปรากฏตัว

ดีเจ ; ต่อไปนี้เป็นการสัมภาษณ์สด ที่ทั้งคู่ไม่ได้เตรียมตัว กันมาก่อน ขอถามคุณ ซังฮวก นะครับว่าจะแต่งงานกันเมื่อไหร่
ซังฮวก ผลัก มือ ของ ดีเจ ออกไปทำท่าอายๆ (ที่แท้ก็เป็นมารยาสาไถน่ะค่ะ)
ดีเจ : วันนี้ คุณพ่อคุณแม่ ก็มาอยู่ที่นี่ด้วย รวมทั้งแฟนๆ ที่น่ารักของรายการ ก็มาอยู่ที่นี่ด้วย ใช่ไหมครับ แฟน รายการ พากันตอบรับ
ดีเจ. : ช่วยตอบเราหน่อยซิครับ
ซังฮวก พูดชัดถ้อยชัดคำ : เราจะแต่งงานกันเดือนหน้านี้ครับ ทุกคนตบมือ ยูจิน ทำท่าตกใจมองไปที่มินฮุง มินฮุง ก็ตกใจ มองไปที่ ซังฮวก
ดีเจ : แหมถ้างั้น ขอให้ ทั้งคู่จับมือกันหน่อยครับ

มินฮุง ขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ถูกคุณคิม เอามือกดขา มินฮุง ไว้
ดีเจ : ผมไม่ขออะไรมากไปกว่านี้ ขอให้ทั้งคู่จับมือกันน่ะครับ
ซังฮวก จับมือยูจิน
ดีเจ : เห็นแล้วปวดใจจริงๆ เหมือนพวกเขากำลังจะสาบานกันเลย
มินอุง นั่งอย่างอึดอัดใจ อยู่กับที่นั่ง
ดีเจ : ผมอยากจะให้ของขวัญพิเศษแก่พวกเขาทั้งคู่ ขอให้ทุกคนปรบมือดังๆ ให้กับพวกเขาทั้งคู่ครับ ตอนที่ทั้งคู่ เดินลงจากเวที
ซังฮวก และ ยูจิน เดินลงจากเวที ดีเจ ร้องเพลงให้เป็นพิเศษ ให้ ซังฮวก และ ยูจิน

ตลอดเวลา ยูจิน มอง ซังฮวก อย่างสิ้นหวัง แต่ ซังฮวก แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจกับสายตาของ ยูจิน ซังฮวก มองไปที่ มินฮุง เผยรอยยิ้มของผู้ชนะ เย้ย มินฮุง

ถึงแม้ มินฮุง จะคาดเดาว่า ซังฮวก คงต้องหาวิธี ดึงตัว ยูจินไว้ แม้ต้องใช้วิธีการที่ต่ำช้า และ อ่อนหัด แบบนี้ แต่มินฮุง ก็รู้ว่า การทำเช่นนี้ ทั้ง ยูจิน ซังฮวก และ มินฮุง เองก็ต่างต้องเจ็บปวด
ซังฮวก หันมามองยูจิน ที่ก้มหน้าตลอดเวลา
มินฮุง ทนต่อไปไม่ไหวขยับตัวลุกขึ้น เดินออกไปจากบริเวณเวที

ยูจิน มองตาม มินฮุง รวมทั้ง แชรีน ที่ มอง มินฮุง เช่นกัน

เสียงเพลงที่เวที ยังคง ดังอยู่
มินฮุง ค่อยๆเดิน ไปยังสถานที่มีรถทำหิมะกำลังโปรยปราย หิมะอยู่ ด้วยท่าทางที่เศร้าและครุ่นคิด รวมทั้งสะกดความรู้สึกที่กำลังจะระเบิดออกมา ผ่านไปครู่หนึ่ง คุณ คิม ก็ตามออกมา และยืนข้างหลังของ มินฮุง
และบอกกับ มินฮุง ว่า : เอ้อ ..รู้สึกว่าจะเกิดปัญหา ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ผมคิดว่า ยูจิน กำลังแย่ละตอนนี้
มินฮุง หันไปมองคุณ คิม

พอการแสดงจบลง แม่ของ ซังฮวก ทนไม่ได้ที่ ซังฮวก ประกาศจะแต่งงานกับ ยูจิน เดือนหน้า
แม่ของซังฮวก : ไม่... ฉันไม่ยอมหรอก
ซังฮวก : แม่ครับ แม่พูดอะไร ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ด้วย
แม่ซังฮวก : แกน่ะอยู่เฉยๆเถอะ ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าแกน่ะ รัก ยูจิน
แล้วหันไปทางยูจิน : ยูจิน บอกพวกเรามาตามตรงซิ ว่าเธอน่ะรักซังฮวกหรือเปล่า
อาจารย์คิม ปรามภรรยา
แม่ซังฮวก : แต่เราต้องการถามยูจินให้แน่ใจว่าพวกเขารักกันจริงหรือเปล่า
แล้วหันไปถามแม่ของ ยูจิน ว่า : คุณล่ะคะ คุณคิดว่า ฉันพูดเกินไปรึเปล่าคะ แต่ฉันรู้สึกจริงๆนะว่า ยูจิน น่ะไม่ได้รัก ซังฮวก หรอก
แล้วก็หันไปคาดคั้น ยูจิน อีกว่า : ยูจิน เธอตอบฉันได้มั๊ยล่ะ ว่าเธอน่ะรัก ซังฮวก หรือเปล่า
แม่ยูจิน รู้สึก ทนไม่ไหว : มันเกินไปแล้วนะคะ คุณทำแบบนี้ต่อหน้าทุกๆคนได้ยังไง ยูจิน เราไปกันเถอะ
อาจารย์คิม: อย่าเพิ่งไปครับ คงมีการเข้าใจผิดอะไรกัน คุยกันก่อนครับอย่าเพิ่งไปเลย ขอร้องละครับ
แล้วหันไปดุภรรยา : ขอโทษพวกเขาซะ
แม่ซังฮวก : คุณน่ะไม่รู้อะไรหรอก ยูจิน น่ะรักคนอื่นอยู่ ฉันน่ะเห็นทุกอย่างกับตาของฉันเองเลย แต่ถ้าฉันยังปล่อยให้พวกเขาแต่งงานกัน ทั้งๆที่รู้เต็มอก มันจะผิดต่อ ยูจิน ด้วยเหมือนกัน

มินฮุง เดินขึ้นบันไดมาพอดี
แม่ซังฮวก : อ้อมาพอดีเลย คนนั้นใช่มั๊ยที่เธอรักน่ะ เพราะเมื่อตะกี้นี้น่ะ ฉันเห็นกับตาเลย
ซังฮวก ตัวสั่นด้วยความเคียดแค้น เมื่อเห็น มินฮุง ปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ : ไปซะเถอะครับ ตรงนี้ไม่มีที่สำหรับคุณหรอก
แม่ ยูจินหันไปมอง
แม่ ซังฮวก ถามแม่ ยูจิน ว่า : ยูจิน เคยบอกคุณไหม ว่า ยูจิน เขาน่ะรักคนอื่นอยู่ ฉันคิดว่าเป็นการเข้าใจผิด แต่พอมาที่นี่ ฉันได้เห็นกับตา ฉันถึงเชื่อ
มินฮุง : ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ ผมอยากจะขอโทษ ถ้าหากมีการเข้าใจผิด
แล้ว มินฮุง ก้มหัวคำนับ : ผมไม่ทราบว่าที่คุณเห็นนั้นมันคืออะไร แต่ ยูจิน ไม่เคยทำอะไรให้ใครเข้าใจผิดครับ
ซังฮวก : ไปเสียเถอะครับ คุณลี
มินฮุง หันไปมอง ซังฮวก
ซังฮวก ทั้งตะโกน และตวาด : ผมบอกให้ออกไปเดี๋ยวนี้

มินฮุง พูดในสิ่งที่คิดว่าควรจะพูดออกไป แต่กลับทำให้ ยูจิน ยิ่งแบกรับความทุกข์ทรมานยิ่งขึ้น การที่ มินฮุง พูดว่า เป็นเรื่องเข้าใจผิด นี่มิใช่ข้อแก้ตัว แต่ ยูจิน รู้สึกวังเวงใจเหลือเกินมันอาจตีความว่า มินฮุง ไม่ได้รักเธอ

ยูจิน ลุกขึ้นยืน ตะโกนบ้าง : พอซะทีได้มั๊ย พอทีเถอะ ซังฮวก
ยูจิน ไม่พอใจที่ ซังฮวก ตัดสินใจตามลำพังฝ่ายเดียว โดยไม่คำนึงถึงความคิดและคำพูดของเธอ สิ่งที่โมโหที่สุด คือเธอไม่สามารถทำอะไรได้ตามใจปรารถนา
ยูจิน โกรธที่ ซังฮวก ไม่เคยสนใจสภาพจิตของเธอ
ซ้ำร้าย แม่ของเธอ นั่งอยู่ในที่นี้เหมือนเป็นจำเลยทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด และ มินฮุง ที่พูดว่า กรุณาอย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้รัก ยูจิน ยูจินโกรธไปหมดทุกอย่าง ยูจิน ร้องไห้ หันไปทางแม่และพ่อของซังฮวก : ฉันขอโทษนะคะ ฉันคงแต่งงานไม่ได้
แล้วหันไปที่แม่ตัวเอง: แม่คะหนูขอโทษ หนูแต่งงานไม่ได้ค่ะ

แล้ว ยูจิน ก็วิ่งออกมา ผ่านด้านหลังของ มินฮุง ลงไปข้างล่าง มินฮุง ออกวิ่งตามยูจินไปทันที
ซังฮวก : ถ้าผมกับ ยูจิน ต้องเลิกกัน แม่จะไม่ได้เจอหน้าผมอีก
แล้ว ซังฮวก ก็วิ่งตามไปอีกคน
มินฮุง วิ่งตาม ยูจิน และคิดว่าจะต้องคว้าตัวยูจินไว้ให้ได้ หากคว้าไว้ไม่ได้ มินฮุง รู้สึกว่าอาจจะไม่ได้พบ ยูจินอีก
มินฮุง วิ่งไปทัน ยูจิน จับแขน ยูจินไว้ มองหน้า ยูจิน แล้ว ดึง ยูจิน เข้ามากอด ในอ้อมอก : ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนอีกแล้ว ไม่ปล่อยให้คุณเป็นของใครอีก
มินฮุง ผละตัวเองออกมา จ้องหน้า ยูจิน เอาสองมือจับแก้มของ ยูจิน : ทำอย่างที่ผมบอกเถอะนะ ตอบผมสิ แค่ตามผมไปก็พอ
ยูจิน น้ำตาไหลริน พยักหน้ารับคำ
มินฮุง กอด ยูจินแน่น
ซังฮวก วิ่งออกมาข้างนอกอาคาร หมุนซ้ายหมุนขวาที่ลานจอดรถ แล้ว รถของ มินฮุง ก็วิ่งผ่านมา
มี ยูจิน นั่งข้างหน้า ข้าง มินฮุง และวิ่งออกไปนอกบริเวณโรงแรม
ซังฮวก ได้แต่โกนเรียก ยูจิน อยู่กับที่อย่างสิ้นหวัง : ยูจิน

แม่ของ ซังฮวก นั่งกุมขมับ ในขณะที่คนอื่นๆ ยังตะลึงกับเหตุการณ์ ไม่มีใคร พูดอะไร
มินฮุง จอดรถที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ยูจิน ถามว่า : ที่นี่มันที่ไหนคะ
มินฮุง : บ้านพักหน้าร้อนของผม เข้ามาสิ
มินฮุง ไขกุญแจประตูบ้าน พอเงยหน้าขึ้น บานประตูก็เปิดออกมา โดย คัง มุยฮี
คัง มุยฮี ยิ้มดีใจ กอดมินฮุง ตบไหล่ มินฮุง เรียก ด้วยความรักและคิดถึง : มินฮุง
มินฮุง ก็กอดแม่ : แม่ครับ

Scene-9 : Wavering heart

The fork:

Stay still. It's cold. There are moments when you have to decide. Shall I take this road or that road? Life is a constant decision making. It's not a bad idea for your heart to decide when you don't have the answer. Just like this moment ...

Reconsideration:

Sang-hyuk. Can you reconsider our marriage?
What do you mean?

It's not because of that night. So try to not to misunderstand what I'm saying. It's so hard for me these days. Nothing seems clear ... Everything I believed in is shaky and unclear. Can you reconsider our marriage?

Are you breaking up with me? Why is it so hard for you? Is it because of Min-hyung?
It's not just because of him.
If it's not just because of him, he is part of the reason for all these. Is it?
Can we go back to the way we were before? Like a family, like a friend? Can you do that for me? Can you?

I can't. I can't do that.

Third Decision:

Yesterday you said that there are moments when we have to decide. This road or that road. I like you. But I can't let myself do that. If I let myself be with you I can't get let Sang-hyuk go. If stay with Sang-hyuk, I can't let go of you ... I can't take either road. That's my decision. Can you understand? ... I told Sang-hyuk today that I couldn't marry him. And I can't go to you either. I'm going to be alone from now on. I don't know if I'll be okay, but I'm going to try. Min-hyung, I don't want to be a bad person to either you or Sang-hyuk. Can you help me?

I can't do that. That' not a decision. That's giving up. I can't help you to give up.

Self-destruction of Sang-hyuk: 【1/3】

Sang-hyuk ... The things I said last time, I meant them. It wasn't a passing remark. Please don't do this. It's not going to change anything. It's not going to change my decision.

I said I couldn't agree to your decision. I firmly said I couldn't do that.
Let's talk later.
Yoo-jin! Don't you think it's too one sided if you decide not to marry me? What about how I feel? Yoo-jin.

I'm sorry, Sang-hyuk. Can't you just try to understand me?
It's okay if you don't love me. You don't have to. Anyway, I loved you by myself until now.

Sang-hyuk ... So until now you thought I didn't love you. And you thought that was fine? Why think like this?
Just stay beside me like you did. That's all I ask of you.
No, I can't do that. If that's the case I really can't do that.
What the reason? Answer me. Don't beat around the bushed by saying all kinds of thing. Just give me one solid reason. Why can't you? You want me to answer it for you? It's because of Lee Min-hyung. No matter how much you deny I know it's because of him. Isn't it because of Lee Min-hyung?

.... What are you doing? Yoo-jin, why don't you go in now. I'll have a talk with Sang-hyuk. So why don't you go in.

You really.
If you want to hit me go ahead. I'll take it. But I can't let you treat Yoo-jin like this. ... Why? You can't hit me? Because it's not a morally right thing to do?

Cross-examination by San-hyuk's mom:【1/4】

Excuse me for interrupting. I'd like to apologize if there's been a misunderstanding because of me. I don't know what you've seen to say all these but Yoo-jin has never done anything to be misunderstood.
Get out, Lee Min-hyung. Get lost!
Please stop! Stop it, Sang-hyuk ... I can't. I can't get married. Mom, I'm sorry. I can't get married. ....
I truly want to forget if I can't see you ever again. Do as I say. Answer me. Just follow me now.

On a bench near village:

Do you know Polaris? Polaris?
I do.
Jun-sang told me about it. He said if I ever get lost I should look for Polaris. All the stars move with the change of season, but Polaris doesn't. It's always there where it is.
Yoo-jin ... Do you feel lost?
I hurt the people I care about today. Mom, Yon-kook, Jin-sook ... Sang-hyuk ... They might never forgive me. What should I do?
You said that Polaris always stays where it is even when other stars move with the season. Isn't it? If other pople can't forgive you, and left you because they don't understand you. If I stay where I am right. Yoo-jin, can you trust me?

Copyright@Amornbyj